آنانکه مرز دیورند را به رسمیت شناختند

 معاهده دیورند در دوازدهم نوامبر1893 درسلام خانه ارگ پس از سخنرانی امیرعبدالرحمان خان در جمعی از سران ملکی، نظامی وروسای قبایل توسط امیر و"سرمور تیمر دیورند" به امضا می رسد ودوازده سال پس از آن در سال 1905 امیرحبیب الله خان آنرا پذیرفته ومجداد تصدیق می نماید. 14 سال پس از تایید معاهدهء دیورند توسط حبیب الله خان، دولت امان الله خان معاهدهء دیورند را برای دوبار پی درپی_ ابتدا درهشتم اگست 1919 در راولپندی (درمعاهدهء که منجر به صلح بین افغانستان وبریتانیا واستقلال افغانستان گردید) وبار دوم در بیست ودوم نوامبر 1921 درکابل طی "معاهدهء روابط دوستانه وتجاری" با دولت هند برتانیوی_  تایید نموده است.1 اما، جدیدا منابعی در انترنت ضمن یادآوری اسنادی ادعا نموده اند که نادرشاه وظاهرشاه نیز از جمله کسانی می باشند که معاهدهء دیورند را پذیرفته اند. یکی از وبسایتهای که متن معاهده دیورند رانیز منتشر نموده است مدعی گردیده است که جنرال شاه ولی خان وزیرحکومت نادرخان و آرتورهندرسن به نمایندگی از دولت بریتانیا در ششم مه 1930درلندن معاهدهء دیورند را مجداد مورد تایید قرارداده اند. درکنار این منبع که می گوید نماینده ظاهرشاه نیز در سال 1948 طی مسافرتی در پاکستان گفته است که، شاه ما گفته ومن بار دیگر تکرار می کنم که ما مرزافغانستان وپاکستان را به رسمیت می شناسیم ، رحیم الله یوسف زی_ خبرنگار پشتون تبار بی بی سی به نقل از یکی ازپژوهشگران پاکستانی به نامه ای اشاره نموده است که ظاهرشاه درسالهای سلطنت خویش برای دولت پاکستان  ارسال داشته ودر آن گفته است که ادعای ارضی علیه پاکستان ندارد.

بهرترتیب، اگرنادرشاه دیگر زنده نیست ومورخین افغانستان بدون ارایه سندی موضوع تایید مجدد معاهدهء دیورند توسط جنرال شاه ولی خان_وزیرحکومت نادرشاه راتکذیب می کنند، ظاهرشاه که تا هنوز در قید حیات است وبا نام "بابای ملت" درارگ(همانجای گفته می شود از آن نامه به دولت پاکستان ارسال نموده است) جاه خوش نموده است فرصتی دارد که این ادعا را تایید و یا تکذیب نماید.                          

ارنستو چگوارا نوشت

 ستارگان در آسمان تيره آن شهر کوچک کوهستاني مي درخشيدند. به دامنه هاي جنگلي کوه ها پناه برده بودم. سکوت و سرما ظلمت را غليظ تر مي کرد. واقعا از وصف آن شب عاجزم. گويي همه چيز مخفيانه به فضاي اثيري پيرامون مان برده مي شد و حضور ما را انکار مي کرد. حتي يک تکه ابر نيز در آسمان نبود تا با پوشاندن پاره اي از آسمان پرستاره چشم اندازي به وجود بياورد. فقط در چند متري من، نور چراغي کم سو، از ظلمت اطراف مي کاست٠

چهره آن مرد، در سايه گم شده بود. تنها چيزي را که مي توانستم ببينم، برق گيراي چشمانش و سفيدي مطبوع دندان هاي پيشينش بود. هنوز نمي دانم فضاي آنجا بود و يا شخصيت آن مرد که مرا براي انقلاب آماده مي کرد. من آن سخنان را از آدم هاي ديگري نيز شنيده بودم، اما هيچ کدام تأثير سخنان آن مرد را نداشتند. چيزي در کلام او بود که به دورم مي پيچيد و مرا در خود مي گرفت. افسوني در سخنانش بود که به شراره هاي آتش مي مانست و همه وجودم را مي سوزاند. به مسيحاي مجرد شباهت داشت که فقط خورشيد برازنده هم وثاقي اش باشد. او از حماقت و جزميت مي گريخت. از سخنانش پيدا بود که سرزمين هاي بيشناري را ديده و هزاران ماجرا را از سر گذرانده است. او در آن نقطه متروک تنها مي زيست و منتظر روز واقعه بود.

هنوز حيران آن مرد ناشناس بودم که گفت وگوها به پايان رسيد و لحظه جدايي نزديک شد. گفتم: «کيستيد؟» خنديد و گفت: «من، منم!» و ادامه داد: «مردم را درياب! هرگز سازش مکن! آري، کساني که سازش نمي کنند، مي ميرند، اما مرگشان عين حيات و زندگي ست. آري تو نيز مي ميري، اما در چهره ات نشاني از مرگ نخواهد بود. از گلوله نترس! تو روح گلوله اي. گلوله از زبان تو سخن خواهد گفت و از عمل تو شليک خواهد شد. تو همان اندازه مفيد هستي که من هستم. آه، تو نمي داني که تا چه اندازه کمک هايت به مردم مفيد است؛ مردمي که تو را قرباني خواهند کرد!»

خنديد. برق دندان هاي سفيدش را ديدم. او تاريخ را پيشگويي مي کرد. دستم را گرفت. گرماي دستانش همچون نجوايي دور به دلم مي رسيد. اين شيوه خداحافظي او بود. با سخنان او، شب، آرام آرام، خودش را جمع کرد و به دور دلم پيچيد. او رفت، در حالي که من در جايم ميخکوب شده بودم. نگاه کردم، گام هايش علف ها را نمي آزرد. در عوض، با هر گامي که برمي داشت، شب پره هاي روشن، همچون فانوس هايي کوچک، از لابلاي علف ها بيرون مي آمدند و به دنبال گام هاي او روان مي شدند. او که بود؟

تصميم گرفتم خودم را وقف مردم کنم ۰

چگوارا از آرژانتین تا کوبا و از کنگو تا بولیوی تفنگ بر دوش  فاشیسم و دیکتاتوری را  با خنده ای بر لب به چالش نبردی نامتوازن  طلبید  .  

اگر چه جسد تیرباران شده اش تا مدتها به زیر باند فرودگاهی در نزدیکی لاپاز مخفی شد اما اندیشه بسط یافته او تمامی جهان روزهای بدون او را فتح کرد و به الگوی جوانانی بدل شد که تنها نام مقدس او را بهترین محرک برای شورش و یاغیگری بر ضد هر نوع نظام سلطه طلب فاشیستی ودیکتاتوری یافتند .

شعربرای چگواری عزیز  ازکارلوس پائبلو

دوست داشتنت را مي‌آموزيم
از بلنداي تاريخ
آنجا که خورشيد شجاعت تو
مرگ را به محاصره در آورد

اينجا ژرفناي روشنايي بخش حضور عزيزت
هميشگي است
فرمانده چگوارا

دستهاي با صلابت و قويت
بر فراز تاريخ شليک مي کند
آنگاه که تمامي سانتا کلارا
برمي‌خيزند تا ببينند ترا

اينجا ژرفناي روشنايي بخش حضور عزيزت
هميشگي است
فرمانده چگوارا

مي‌آيي آتش زنان بر نسيم
با خورشيدهايي بهارين
براي کاشتن پرچمي با نور لبخندت

اينجا ژرفناي روشنايي بخش حضور عزيزت
هميشگي است
فرمانده چگوارا

عشق انقلابي تو
به مخاطره اي جديد رهنمونت مي‌کند
آنجا که صلابت دستان آزادي‌بخشت را در انتظارند

اينجا ژرفناي روشنايي بخش حضور عزيزت
هميشگي است
فرمانده چگوارا

به پيش خواهيم رفت
همچنان که با تو
و با فيدل ترا مي‌ناميم
فرمانده جاودان

اينجا ژرفناي روشنايي بخش حضور عزيزت
هميشگي است
فرمانده چگوارا

  امشب باز درقربانگاه ستم نامرد سالاری زنی در میان  

                شعله های آتش جان سپرد      

 مريم زن جوان که فقط ١٦ سال داشت تحت حاکمیت کرزی بدليل ستم شوهر وعدم موجودیت قوانین انسانی درهرات دست به خودسوزی زد.این موجود ظریف قربانی شده  بدليل سوختگی بيش از 90 درصد پیکرش در شفاخانه هرات  جان سپردوحیاتش را به معامله گران زندگی زن وسیاست مداران چون  پرزیدنت کرزی و ٦٨ زن عروسک  صفت پارلمان  بخشید تا باشد که مرگ وی ونادیه انجمن ها شلاقی بر وجدان کاذب آقای رئیس جمهور وتیم فاشیست وجنایتکاروی تلقی گردد  ولکه ننگی است بر تاریخ  سیاه کرزی وقبیله سالاران زن ستیز که فرداها بابای ملت خواهند بود واین بابا ها ی معامله گرهیچ قانونی را برای حمایت زن وخانواده پی ریزی نکردندودختران کوچکی را به عقد نکاح پیر مردان در آوردندتا باسیستم منحط مرد سالاری بتوانند برای حفظ سلطه قبیلوی و استثمار جامعه ادامه دهند نبودن قوانین انسانی ازدواج چنین تراژیدی های را بار میاورد وتا چه وقت بامرک ،خون وآتش سوزی  بسوی قربانگاه رفت تا این ومپایر ها ی خون آشام زن ستیز سیراب گردند؟    

       مگرنگفتدکه زن را ومادر را که سر چشمۀ آفرينش است ستايش کنيم؟ واما اين ستايشگران ناباورهرگز نخواستند فريادو استغاثه ی دلخراش اين سرچشمۀ آفرينش که بزرگترين تراژيدی قرن است بعرش خدايی رسد٠ورنه هرگز گل لبخند بر لبهای بيرنگ مادری نمی خشکيد ومتتظر مرگ فردای گل جانش نمی بودوبا دلهره ای سرسام آور وچشمان گریان اين همه  جنگها وجنايات آدمکشان قرن رانظاره نميکرد واگر نيمه ی پنهان جامعه نبودواگردرزير چکمه های خونين مردسالاری ضعيفه وجنس دوم نبود ،امروز عشق وصلح بر سياره ی ما حاکم بودوشاهد مرگ فرزندش نمی بود.

آری فرزندانیکه با غولک و سنگ دربرابرمدرنترین سلاح امریکایی ؛ ماشیندار؛ تانک وجت های جنگی وبم می رزمندومرگ معصومانه ی شان لکه ی ننگی است بر وجدان بشریت «گله های انسانی».

ثریابهاء

      

 در کشور جنگ و غارت و قحطی و گرسنگی بدنيا آمده ام
اسباب بازی های کودکيم
همه از جنس فلزات سرد بود:
پوکه آر پی جی
فشنگ کلاشينکف
و آهن پاره های توپ و تانک
هر اهنگی که در دل شب
مرا با خود به خواب برد
صدای انفجاری بود
یا هق هق کودکی
و يا شيون زنی
-و ناله کودکان همیشه به همراه اين دو صدا بود
-صدای آژير خطر
-انفجار بمب
-رگبار ضد هوائی
-و همچنان آژير خطر
-انفجار
-انفجار
-انفجار
و پايان حمله هوائی
که خود آغاز ديگری بود
برای حمله زمينی
-انفجار گلوله ها
-توپ ؛ کاتيوشا ؛خمپاره
و هی انفجار ؛انفجار ؛انفجار
-و خوابی در کنار ۶۰۰۰دسی بل صدا
صدا خوب است
چرا که سکوت را فراری ميدهد
اما ...
همه صدا ها قشنگ نيست
صدای نسيم باغهای هرات زيباست
صدای قل قل هيرمند زيباست
صدای کبو تران مزار زيباست
حتی صدای کلاغ هم زيباست
افسوس که صدا های اميخته با مرگ
همه اين صداهای زيبا را خفه کرده اند

روزی ما دو باره اين صدا های زيبا را خواهيم شنيد
و انروز نزديک است
روزی که صدای موسيقی تا صبح
کابل و قند هار و هرات را به رقص وا ميدارد
و من آنروز را
تا صبح
در کوچه های کابل خواهم رقصيد

گل بابا

  "پرنده مردنیست پرواز را بخاطر بسپار " 

ثريابهاء                                                                   فروغ فرخزاد

  درشماره هفتاد نشریه ی" آزادی" چاپ دنمارک بمسوولیت آقای نجیب روشن که پوشش مجله با پرنده ای در حالت پرواز با شعار آزادی مزین است ، مقاله ی من تحت "عنوان نقش سمبولیک زنان در سناریوی پارلمان"به نشر رسید٠ باتأسف دریافتم که درین مجله نه تنها پرنده بلکه آزادی نیز در اسارت است٠   دراین نشریه کوچک پرنده واندیشه هردوفضای پروازنداردومیمرد٠٠٠     من متأسفم ناشر باآنکه در فضای جهان آزادکشور های غربی زندگی میکندچرا باساطور سانسوراستالینی دست وپای واژه های مرا قطع کرده است ؟ چرا اندیشه وتفکر آزاد یک نویسنده را مدیر مسوول یک نشریه با معیار هاوطرز دید نژادپرستانۀ خود گویا اصلاح نماید ؟! 

 اگر خلاف پالیسی نشراتی وذوق و اندیشۀ مدیرمسوول است  نوشته رامیتواند مستردکند ویا نشرنکند ولی اصولا" حق  مثله کردن نوشته را ندارد ونباید افکار ودیدگاه ایدولوژیک  وسیاسی نویسنده رادر زندان عقایدودیدگاه سیاسی وقبیلوی  خود محکوم به حبس ابدنماید ویادر پولیگونهای پلچرخی تانکهای شورویها را روی جسدزیر انبارکرده اش براند تا خون تازه وسرخش ازخاک بیرون زا زند ونمایانگر حقیت مدفون شده ای زیر انبارها باشد٠   

این نوشته در زندان نشریه ی شعار" آزادی" بخاک سپرده شد ولی خون آن از نشریهً آفتاب در تبعید  وسایت های آریایی، سرنوشت ، کنگره ملی ، خراسان زمین ، مهر، جنبش ، آسمایی ، فارسی رو٠٠٠ ودیگرسایت ها قطره ، قطره زامیزند٠٠٠من هرگز ننوشته ام که" زنان افغانی" همانطورکه نوشته من تحریف و سانسور شده هویت من هم تحریف و سانسور شده است ، من نوشته ام " زنان افغانستانی " وپشت این واژه ترکیبی  منطق قوی  وواقعیت دردناکی نهفته است که با هویت گمشدۀ چندهزار ساله ی من گره میخوردوهویت مثله شده مرا زیر سوال می برد که من کی بودم ؟ اسم سرزمین من چه بود ؟    و ازکدامین چهار سو بادی وزید ونام زادگاه من که سرزمین آفتاب بود و روشنایی بخش سرزمین های پهناور خراسان زمین ،ایران وفراسوی آن  درساحه ی ایل وقبیله ای غروب نمود٠٠٠ هویت من، زبان من باهمه غنای فرهنگی وتاریخی چند هزار ساله اش درزیر سم ستوران   شکست وریخت ٠٠٠وسرنوشت من بدستان الفنستن ا نگلیس ولارد اکلندرقم زده شد؟! 

 وشاعرانقلابی عصرما واصف باختری فريادزد   وآفتاب نمی میرد                                                                                          

چه روی داد که شهر بلند قامت بالنده          

ستبربازوی توفنده 

گه هرگذرگاهش رگی زپیکر هستی بود

کنون فتاده زپای

وهرگذرگاهش                                                                                                  

رگ بریدۀ جنگاوریست خون آلود

هیهات: استعمارکهن با دشمنی  نژادپرستانه و"سیاست تفرقه بیاندازوحکومت کن" برای ما تاریخ جعلی ومرز های جغرافیای مغرضانه ساخت ودر فراسوی این مرزهاهویت وافتخارات  تاریخی ما گم گشت٠وبازباختری فریادزد:    

شما ای بدگهر تاریخ پردازان افسون ساز

که نفرین باد بر آیین تان آیا نمیدانید؟

  اسم خراسان  سمبول آزادی، آزادگی ، وحدت وآمیزش فرهنگی همه ملیت ها بود،که درمسیرتاریخ ازبطن آریانای کهن  زاده شدو دربستر زمان طبیعی رشدکردو جا افتاد، بزرگترین افتخارات ملی ، مبارزان ونوابغ علم وفرهنگ را بیش از یک هزار وپنجصد سال پرورش داد که دیگر هرگز آنها زاده نشدند، این عظمت وافتخارات استعمار انگلیس رابه جنون  کشانیدوخشم توفنده اش چون آذرخشی بر پیکرسرزمین خورشید فرو غلیتدوخاموشش کرد  ٠٠٠وتاریخش را بیک قبیله ی کوچک" افغان" یا اوغان که در جنوب شرق کشوردر تاریکی ایلی بافقر فرهنگی زندگی میکردندبا "ستان" پیوند زد که هنوز رسم وخط نداشتتند، "جامعه شناسان قبیله را عقب مانده ترین واحد اجتماعی تعریف نموده اند" چرا انگلیسها به قبیله روآوردند ؟ برای آنکه مناسبات رشد نیافته ی فرهنگی وذهنیت نژادپرستانه وسازشکارانه قبیله دژمستحکمی است برای استعمار، نه شهرنشینان بافرهنگ کابل زمین و تیموریان هرات که بارنسانس اروپا همسری میکردندومرکز زایش وپرورش شخصیت های بزرگ هنری وادبی جهان بودویاشهر نشینان علم پرورغزنه که دربارامپرتورای آن درآفرینش شهکارهای هنری وادبی جهان به ویژه درپرورش شعرای چون فردوسی نقش اساسی داشتند وباز آن بدخشان زیبا که از لب لعلش شعرمی بارید ونثر مسجع ویا بلخ  " ام البلاد" مادرشهرهاومهد تمدن آریایی ها وزادگاه بزرگترین وپرشمارترین شعرا، دانشمندان ونوابغی چون بوعلی سینا بلخی، زردشت، رابعه بلخی ومولانا جلاالدین بلخی بودکه امروز اشعارش برای شرق وغرب بکروباشکسپیرپهلومیزندوآن زمان باممیزات فرهنگی خود برتارک شهرهای دنیا میدرخشیدو حوزه تمدنی وفرهنگی بخشی ازآسیا بود این همه شکوه وآزاده گی  برای استعمار به مثابه شوکران خوردن بودومردن ٠٠٠    ومنافع اش را درتاریکترین وضعیف ترین  نقاط وخشن ترین اشخاص وفرهنگها  جستجو میکرد نه در وجود آرش  کمانگیر   ،کاوه آهنگر، حسنک وزیر و ابو مسلم خراسانی ،وباز مردی ازتبار مولانا فریاد زد:  

چه روی دادکه آهن دلان صخره شکن

ستاده اند در آنسوی شیشه های زمان       

 نه هیچ بادی از سوی خاوران بر خاست

نه  هیچ ابری در سوک آفتاب گریست

بدین گونه سر زمین آفتاب آهسته آهسته سردشدو به خاموشی گرائید و اسم زیبای تمام اقوام خراسان  به اسم  یک قوم افغان به ( افغانستان ) افول کرد !! !  

وهویت من زیر سوال رفت  که من  خراسانی تاجیک تباربودم چگونه افغان شدم؟ !           

تاریخ وهویتم رامسخ شده یافتم ودچار بحران هویت شدم ، تاریخها را با دقت ووسواس زیر وروکردم تا خودرادریابم  به تلخی  دریافتم که هویتم ترورشده است ودرسظح فرهنگی نتایج نژاد پرستی را جستجو کردم که چرا می نویسم افغان ؟ اصولا" باید  بنویسم افغانستانی، زیراسرزمین امروزمن افغانستان است وباید هویتم را از سرزمینم بگیرم ونسبتم را با افغانستان  با یای نسبتی باید بنویسم بدون حذف"ستان" یعنی افغانستانی   بعد چماق بدست قبیله نشین باتفکرفاشیستی وسانسور استالینی واژه هایم را در کشتارگاه خاد وگشتاپو مثله  کرد و نوشت افغانی!!!  

 برایش گفتم نام سرزمین من افغان نیست که من افغانی باشم وضمنا" افغانی واحد پول است ٠

گفت بگو افغان هستم !؟    

 گفتم من تاجیک هستم ٠  افغان یا اوغان یک قوم است ومن قومی دیگرواسم مکمل کشورم افغانستان است وافغانستانی هستم ؛ چشمان شما تنها افغان را می بیند نه "ستان" راوشما می خواهید حتی پرنده های افغانستان هم بگویند که من افغان هستم، نه پرنده ونغمۀ خودرا به زبان پشتوبخواندودرفضای دانشگاه هم پرواز کرده نمی تواند،شاید پرنده بگوید :  آقایون نژادپرست " پرنده مردنیست پرواز را بخاطر بسپارید " ٠ در جوامع کثیر الملیت ناگزیر کشور محبوب ومرکزفرهنگی شما پاکستان رامثال بدهم که چرا پاکستانی "ستان " آنرا حذف نمیکندتا خودرا پاک ویا پاکی بگویدمثل افغان وافغانی، که خودراپاکستانی میگوید مثل افغانستانی ؟ ولحظه ای با تیوری قیاس به خود فرض کنید که اگر شهر نیشینان تاجیک تبار هزاران سال به عقب برمی گشتندوزندگی قبیلوی اختیارمی کردند وشاهین استعمار بر فرق قبیله تاجیک ویا ازبیک می نشست واسم خراسان به نام قبیله تاجیک ،تاجیکستان میشد شما آنگاه با هویت مسخ شده کشورتانرا تاجیکستان وخودرا تاجیک می گفتید؟؟؟!  هرگزنه . یا اوغویک قوم است ومن قومی دیگر واسم مکمل کشورم  افغانستان است ومن افغانستانی هستم ،چشمان شما تنها افغان را می بیند نه" ستان "را وشما میخواهید حتی پرنده های افغانستان هم بگویندکه         مشکل ديگردرجامعه استعمار زده مامسأله زبان است با تأسف  نژادپرستان سخت در یک فرهنگ  خشن واستتیک گیر افتاده اند که هیچگا ه همآهنگی با فرهنگ  دینامیک فارسی نداشته بلکه به شکل تکه پاره های  موزائیک کنار هم قرارگرفته اند ٠ قرنها بدینگونه خوکرده اندکه بعوض رشدوپویایی زبان وفرهنگ خود دررقابت منفی بازبان پرغنای فارسی قرارگرفته وفارسی، دری (فارسی دری ) که یک زبان است بالجاجت وحسادت آ نرابدوزبان  جداگانه مربوط میدانندویا باخشونت وانتقام به اتهام ایرانی بودن  واژه های نوساختۀ پشتورا جاگزین واژه های زیباواصیل فارسی می نمایند وچه بهتر که زبان خودرااز کلمات فارسی پاک سازی نمایندواین جدال منفی  هیچگونه  دردومشکل زبانی شانرا حل نکرده است٠ زبان باید پشتوانه علمی ،فرهنگی وپویایی داشته باشد که حتی تازمان احمدشاه ابدالی مشکل رسم وخط داشتند، ورنه احمد شاه ابدالی قزلباش ها را با خوداز فارس برای تحریر وکتابت دربارنمی آورد، وتا هنوز که هنوز است تیم پشتوتولنه وافغان ملتی ها از منابع علمی وغنای فرهنگی  زبان فارسی میاموزند،  سود می برند ولی با احساس حقارت وعقده خود کوچک بینی در نابودی این زبان تلاش میورزند٠این حالت یکی از ویژه گی های استعمار فرهنگی است  که خلقهای استعمار زده با خصومت در برابر هم قرار میگیرند ٠ازچنین دیدگاهی است که مبارزۀ ضد استعماری ابعاد بسیار وسیعی پیدا میکند ، که ما همیشه ابعاد سیاسی واقتصادی استعمار رامتوجه بوده بعد فرهنگی را فراموش کرده ایم، چطور می توان دشمن را در جبهۀ سیاسی واقتصادی منکوب کرد ولی  جبهه فرهنگی را نادیده گرفت ؟ سنگر فرهنگی محکم ترین وپر مقاومت ترین سنگر استعمار است که می باید تمام رگ وریشه های بومی رادر یک جامعه، به یک سنت ، به یک قومیت وبه یک تاریخ وصل کند، یکی پس از دیگری بریده شود،واین تنها از راه شستشوی مغزی امکان پذیر است بدینوسیله استعمار برای مستعمرات خود تاریخ  اختراع میکنند تاریخ  می نویسند  وحق  کامل تفسیر ، تدوین وجعل مطلق تاریخ بومی واصیل شانرا داشته وآنرا به خور مردمانش میدهد که نتیجه این جعل تاریخ پیدایش انسانهای مستعمراتی  آدمهای بی ریشه  بی هویت و وابسته به استعماربوده  که این یک روی سکه مسخ فرهنگی است ٠  وروی دیگرش که استعمار برای حفظ وحراست این سیستم دروغ وجعل و شیادی ، به پاسدار ونگهبان ویا یک"پایگاه فرهنگی"  نیاز دارد  ٠ که قشر  صاحب امتیاز و انگل صفتی  این" پایگاه فرهنگی" را می سازد که گروهی را از میان روشنفکران نخبه  وسران قبایل برای تسلط ایدولوژی استعماری خود بر می گزیند وبا دادن امتیازات زبانی ، قومی ، نژادی وسیاسی  فرهنگ بومی واصیل مردم رامومیایی می نماید وزمانیکه نژادپرست حس کرد خشم مردم را برافروخته درین وقت است که احساس گناهکاری بروی مستولی میشود وبرای نجات از این وضع فقط با موضع گیری افراطی ونژادپرستانه است که موقف دفاعی بخود میگیردوفرهنگ بومی را دست کاری میکند وجای آن را معجونی از فرهنگ درهم وبرهم  فرامیگیرد٠   بادریغ ودرد باید گفت که  نژاد پرستی زخمی است بر پیکر جامعۀ ما وباید  سر تعظیم فرود آورد  به راه  دو مبارز خستگی ناپذیر ، دو سیاه جاویدان ، دواندیشه والای انسانی وینی مندلا ونلسن مندلاکه هردوتحفه ی خداست برای افریقای جنوبی که سالهابا اپارتاید نژادی دست وپنجه نرم کردند ومردم مظلوم ماهم علاوه از ستم طبقاتی، ستم ملی و ستم جنسیتی با بحران هویت نیز در نبردند، هر کجا استبداد بیشتر شود مبارزه هم شدیدترمیشود وامروز ملیت ها ی که زبان و هویت ملی شان  مسخ و ترور شده میدانندکه سرزمین در کجاست و" در کجای جهان ایستاده اند" و چندروشنفکر ایلی چکمه های   (پیزارهای ) خونین خودراروی قبرغه های ظریف مردم فشار میدهند که بگو وبنویس که افغان هستم نه افغانستانی واین سیاست توطئه و نیرنگ  سر آغازی شده است برای تبار منشی (نژاد پرستانه)  و اپارتاید نژادی وزبانی انگل های قبایلی ودر فرجام نبرداگاهانه مردم  که در بستر زمان شکل گرفت وبه خوشه های خشمی مبدل شده  که آبستن رستاخیزی در بطن جامعه فردای ماست ، آری رستاخیزی که بحران هویت ملی وزبانی  ماراپاسخگو خواهد بود ٠

     واين جهان پر از صدای پای مردميست که همچنان که ترا می بوسند ، در ذهن خويش

     طناب دار تو رامی بافند            " فروغ فرخزاد 

نقاشی  ازمیکلانژ

ثریا بهاء                               پژوهشی در زمینهء نقد ادبی فمینیستی  

      نقدادبى فمينيستى باآثارويرجينياوولف «١٩٤١-١٨٨٢» آغازمى شود. اودرنوشته هاى خودديدگاهى زنانه رابرگزيده است، تجربيات زنان وصداى زنان رادرادبيات بازتاب ميدهد. رجينياوولف به نام «اتاقى ازآن خودآدمى به عنوان مبداء نقدفمينيستى موردقبول زنان فمينيست بانظريات متفاوت قرار دارد اگرچه زنان نويسنده قرن نوزدهم مانندجورج اليوت ، ژرژساند  واميلى برونته نگرش هاى متداول اجتماعى رادرباره زنان به نقدکشيدند، امابعضى محدويت هاى زمانى راپذيرفتندتامتهم به بى ادبى وطرح مسايل جنسى نشوند.
ويرجينياوولف وسايرزنان نويسنده دراوايل قرن بيستم ديدگاهى بطورمشخص زنانه رادرآثارخودبرگزيدندوجنبش گسترده ترى اززنان نويسنده رابوجودآوردندکه درمسيرتاريخى خودبه رشدوشگوفايى ادامه ميدهدوابعادوسيع ترى رابخودگرفته است .
ورجينياوولف درکتاب « اتاقى ازآن خودآدمى » علاوه ازشرايط اجتماعى که به زنان تحميل مى شودبه شرايط مادى زنان نويسنده سخت توجه ميکند. اين مسأله مهم تاآن زمان ناديده گرفته شده بود. درشرايط که زنان ازاستقلال مادى برخوردارنبودندبايدانتظارات مردان ونيازهاى آنهارابرآورده مى کردندوحتى يک اتاق هم ازآن خودنداشتند. اگرمشغول نوشتن ميشدندبارهارشته افکارشان بوسيله شوهر، اطفال ، کارهاى خانه وآشپزخانه به عناوين مختلف گسيخته مى شد. طبيعى است که درچنين شرايطى باکمبودامکاناتى که درجامعه مردسالارى داشتندقادربه نشان دادن نبوغ خودنبودند.
وريرجينياوولف درمورد اندک بودن زنان نويسنده ميگويد«مردهاتمام تجربياتى را که يک انسان مى تواندکسب کندتجربه کرده اند. درحاليکه زنان ازکسب تمام اين تجارب منع شده اند. درچنين شرايطى چگونه نبوغ يک زن مى تواندشکوفاشود؟» ورجينياوولف درآثار خودخواهان ازميان بردن هويت هاى تثبيت شده ى جنسى است . نقدادبى درطول تاريخ حقايق مردانه رابعنوان حقيقت مطلق ارائه داده است . اين روش برروى آثار داستان نويسان زن نيز اثرگذاشته است به همين دليل زنان نويسنده ياسعى ميکنندمثل مردان بنويسند، ياآنطوريکه مردان ازآنان انتظاردارند بنويسندودرزندان ايدئولوژى زن بودن اسيراندونمى توانند درباره ى تجربه ى خودبه عنوان يک جنس حقيقت رابنويسند.وريرجينياوولف معتقدبودکه زنان متفاوت مى نويسندزيراتجربه ى اجتماعى متفاوتى دارند. به نظراو، زمانى که زنان به کسب تساوى حقوق اجتماعى واقتصادى بامردان نايل گردند، هيچ مانع نمى تواندازتکامل آزادانه ى استعدادهاى هنرى آنهاجلوگيرى کند.همانگونه که برداشت هاى متنوعى ازفمينيسم وجوددارددرموردنقدادبيات فمينيستى نيزديدگاهاى متفاوتى موجوداست. که ميتوان ازنقدفمينيستى امريکائى ، انگليسى ، فرانسوى وايرانى نام برد.نقدفمينيستى ، اين سوال اساسى رامطرح مى سازد: تجريبات وصداى زنانه تاچه حددرادبيات بازتاب يافته است.ازنگاه تاريخى درمتون ادبى ، زنان به نسبت مردان نقش کم اهميتى دارندوتحت سيطره ى فرهنگ مردسالاردرحاشيه قرارگرفته اندوبيشتر تجارب مردانه درادبيات ارائه داده شده است .
نقدادبى فمينيستى تيب سازى زنانه درادبيات ومعيارهاى تعين شده آثارادبى راموردنقدقرارميدهدوروشن ميکندکه چگونه آثارضدفمينيستى که درادبيات بوجودآمده است زنان راارزيابى مى کند. نقدادبى فمينيستى به بررسى کمبودشخصت هاى واقعى زنان درآثارنويسندگان مردمى پردازدودرعين حال استفاده ازفرهنگ مردسالاردرآثارزنان نويسنده رانيزدرنظرميگيردونشان ميدهدکه زنان چگونه باکاربردشخصيت هاى قالبى ساخته ى فرهنگ مردانه ، ازفرهنگ مردسالار دنباله روى ميکنند. بانقدآن روشن ميکندکه چگونه آثاراين زنان مى تواندروى آگاهى هاى زنان ديگرتأثيرمنفى بگذارند.منتقدين ادبى مرد، حقايق مردانه رابه عنوان حقيقت محض جلوه ميدهدونيم ديگرحقيقت « ازديدگاه زنانه » ناگفته باقى ميماند.دريک جامعه مردسالارزن خودرا ازديدگاه مردانه تصويرميکندوتحت تأثيرفرهنگ حاکم قرارميگيردوفرهنگ راازديدگاه مردانه مى بيند.ادبيات بايداين قدرت راداشته باشدکه احساسات وتجارب ويژه زنان راباهمه تنوع آن منعکس کند. بايدقادرباشدتجارب زنان رادرجهت انسانى وبرابرى سيستم وارزش هاى فرهنگى به پيش برد.ادبيات بايداين توان راداشته باشدفرهنگى راکه ازنظرتاريخى درخدمت منافع مردانه بوده است ، ازاقتدارطلبى بيرون آوردوبه آن خصلت دموکراتيک بدهد. هدف نقدفمينيستى اين است که نقدرا انسانى وادبيات راواقعى کند. فمينيست هابه دنبال جاى بيشتردرنظم کنونى جامعه نيستند، بلکه آنان به دنبال نظم جديدى هستندکه با« ارزش هاى انسانى » بنيان گذارده شودونه باارزش هاى جنسيت گرا!درادبيات فمينيستى اطلاعات راجع به تبعيض بايدبه دقت واردنوشته شودوهمه جانبه وطبيعى به نظربرسد.نقدفمينيستى زنان نويسنده رابه عنوان يک گروه مشخص درنظرنمى گيردکه همه يکسان بنويسند، بلکه خلاقيت وابتکارشخصى وهنرمندانه آنهارادرآفرينش اثردرنظرمى گيردوکاربردويژه آنها، اثرراازيکديگرمتمايز مى سازد.
بطورکلى ادبيات قادراست که سطح شعور، آگاهى هاى سياسى واجتماعى زنان راارتقابخشد. جنبش هاى آزاديخواهانه ودموکراتيک راپديدآورد، يک اثرخوب ادبى که شرايط محروميت زنان راتصويرميکندمى تواندخواننده کتاب رابطورجدى تکان دهد.ادبيات فمينيستى مرکزتوجه خودرابرروى آثارنويسندگان زنى قرارميدهد که قادرباشنددرکارهاى آينده خودچارچوب هاى مردسالاررابشکنندوخود راازکليشه هاى رايج رهاکرده وبه خلق شخصيت زن هاى درداستان هاى خودبپردازندکه معرف شخصيت واقعى زنان ، آگاهى زنان وحقايق زنانه باشند.
اريکاجونز بارمان هاى که زنان رابه صورت قربانيان بيچاره معرفى مى کندمخالف است به نظراوبايديک رمان ايده آل فمينيستى بى آنکه قهرمان زن خودکشى کندويادچاراختلالات روانى شودبايدتصويرمثبتى ازقهرمان زن ارائه شود.
قهرمانان « فمينيست نو» در داستان بوسيله اعتمادبه يکديگروکمک سايرزنان دربرابرنابرابرى اجتماعى وتخريب مقاومت ميکنندوبااحساس همکارى وکمک يکديگربه سوى يک نظم جديداجتماعى حرکت ميکنندکه بهترين نوع فرهنگ زنانه است .
براى نويسندگان فمينيست نشان دادن حقيقتى که درجستجويش هستندچه معناى ميدهد؟
بطورکلى تصاويرى که اززن درادبيات نشان داده ميشودغيرواقعى است .بين اين تصويروزندگى واقعى زنان فاصله عميقى وجوددارد.دراين تصويرسازى زنانى که درجامعه فعالند، دانش وشخصيت مستقل دارند به عنوان نمونه زنانى که فاقدزنانگى هستند، وظايف زنانه رافراموش کرده اندگمراهند، نامتعادلندمعرفى شده اندوسايرزنان که حالات بچگانه دارند، غيرمنطقى اند، عشوه گراندوکلفت مآبندمطرح شده اند.
نقدفمينيستى بايدقادرباشدکليشه هاى جنسى راتشخيص دهد، ايده ها، هويت ، شخصيت وسرنوشت زن را زيرسوال برد.
درين صورت است که نقدانسانى مى شودوبه يک ارزش گذارى صادقانه ميرسد.
بهترين کتابى که دراين بخش پژوهشى تأثيرعميقى داشته است نوشته تنن درکتاب تحت عنوان

« You just don't understand» 
که درسال ١٩٩٠انتشار يافت . تنن به بررسى روشن زبانى مردوزن هر دومى پردازدواستدلال ميکندکه تمايزهاى زبانى ازتفاوت هاى فرهنگى مبتنى برجنسيت ناشى مى شودوبه قدرت وابسته نيست. به نظرتنن ، مردان در روش محاوره خودبه دنبال مقام هستنددرحاليکه زنان پيوندرا جستجوميکنند.
ازاين روتنن برترى رادرقالب سبک فرهنگى توجيه ميکندونه بهره گيرى ازقدرت.

سيمون دوبوار  ، کيت ميلت ، فريدن وگرير اين چهار نويسنده سوال هاى جديدى مطرح کرده اندوهمگى درطرح يک سوال اصلى درموردنقدفمينيستى مشترکند:

« چگونه مى توان محروميت فرهنگى زنان راتوضيح دادوآن رامتوقف ساخت ؟ »

کيت ميلت درکتاب  « سياست جنسى » پدرسالارى را براى بيان ستمى که برزنان اعمال مى شودبکارمى بردبه نظراوپدرسالارى زن راتابع مردياجنس پسترتبديل ميکندکه اغلب به عنوان موجودات ضعيف درمقابل مردان قوى مطرح ميشوندوتصويرکاملى ازطرزجنسيت گرا رانشان ميدهد.
موج دوم فمينيست ها، درفرانسه باسيمون دوبوارشناخته ميشود. اواز ادبيات به عنوان مهمترين معناى قدرت پدرسالاردرخانواده نام مى برد.
دوبوارمعتقداست که نويسندگان مردديدى عميقا"محافظ کارانه نسبت به زنان دارند. نويسندگان مرددرموردزنان مى نويسندتااينکه خودرابيشترو کاملتربشناسند.
سيمون دوبواردرقلب همه فمينيستهاى فرانسوى جادارد.

علاوتا"اوبعنوان يک نويسنده طرفدارفلسفه ومکتب ادبى اگزيستانسيالسم « اصالت وجود»وهمچنين بعنوان دوست ، همکاروهم زندگى ژان پل سارترازويژگى خاص دراشاعهء تفکرات اگزيستانسيالسيت هابرخورداربودسارتردراين زمينه مينويسد!
« سيمون دوبوار ازدقت ، وسعت نظر و شکيبائى خاص اصلاح درنوشته برخوردار است . هرگزنقايص عبارات راهرچقدرهم بى مقدارباشندمورداغماض قرارنميدهد. »
اودرکتاب  «جنس دوم » مى گويد:
هنگاميکه يک زن سعى ميکندخودراتعريف کندباعبارت « من يک زن هستم » شروع ميکند. هيچ مردى اين کاررانمى کند. اين واقعيت ، عدم تقارب بنيادين بين اصطلاحات « مردانه » و« زنانه » رانشان ميدهد. درتعريف انسان ازواژه « مرد» استفاده مى شودنه ازواژه « زن» اومعتقداست که « زنان درميان مردان پراگنده شده اند، نه تاريخ دارند ونه انسجام طبيعى . آنهابرخلاف سايرگروه هاى تحت ستم ، درکنار يکديگرهم جمع نشده اند. زن دررابطه نامتوازن بامردقرارگرفته است مردهمان « شخص » است وزن همان « ديگرى » سلطه مرد، نوعى فضاى پذيرش ايدولوژيک راتأمين کرده است، قانون گذارا ، کشيشان ، فلاسفه ، نويسندگان ودانشمندان سعى کرده اندنشان دهندکه منزلت تحت سلطه زن درآسمان مقدرشده ودرزمين سودمنداست. »
سيمون دوبوارميگويد:
موجوديت زنان برخلاف مردان دوپاره است . موقعيت مردبه هيچ وجه باسرنوشت او درمقام يک مذکرتضادى ندارد. ولى اززنان انتطارمى رود که براى اثبات زنانگى خويش ، خودرابه شيئى وطعمه مبدل سازد.
انسانيت زن بامونث بودن اودرتعارض است . هرکدام راکه انتخاب کند، قسمتى ازموجوديت خودراانکارکرده است . فقط وقتى زن ازدوپارچگى نجات خواهديافت که انسانيت اووجنسيتش باهم درتعارض نباشد.
هلن سيکسوس  «١» در« خندهءمدوزا » 
 که بيانيه معروف نوشتارزنان است وآنرادرسال ١٩٧٥نوشته وبه سيمون دوبوارتقديم کرده است ، اززنان ميخواهدکه تمناى خودرادرنوشته بگذارند. اوزنان رامخاطب قرارمى دهدوميگويد:
« من ... سرشارم ، اميال من اميال تازه اى آفريده اند. تن من آوازهاى ناشنيده راميداند. بارهاوبارها.. من احساس کرده ام چنان سرشارازسيلان نورم که مى توانم ازهم بشکنم »
هلن سيکسوس سرپيچى ازقوانين سخت پدرسلارراوظيفه زنان نويسنده مى داندکه زن بايد«زبانى براى خودبوجودآوردکه درونش رانشان دهد. » 
 زن بايدخودراازسانسورنجات دهدو« شايستگى هاى خودراتمناهاى خود، قلمروپهناورهستى خودراکه مهروموم ونگهدارى شده است ، بازيابد. » 
 درنقد فرانسوی علاوه بر نوشتار زنان مسئله زبان از اهميت فراوان برخوردار است. سيمين دوبوار دراين مورد می گويد : از رشد زبان زنان جلوگيری بعمل آمده است در فرهنگ و جامعه شناسی ، زبان زنان بعنوان ديگری بکار برده شده است نه بعنوان خود . اين نظر مورد قبول سايرفمينيست هاى فرانسوى است.

«١» هلن سيکوس  در١9٣٧درالجزايربدنياآمد.اومنتقد، نووليست ، نمايشنامه نويس ومديرمرکزمطالعات زنان است که درسال ١٩٧٤درپاريس تأسيس شد
امه سزرشاعرسياهپوست ميگويدکه دربرخوردبايک سياهپوست مردم
همشه ازخودميپرسندکه آياخون اوهم سياه است ؟ ولى هرگزاين سوال به ذهن شان نمى رسدکه آيايک سفيدپوست خون اوهم سفيداست ؟ »
نقدفرانسوى ازساخت شکنى استفاده مى کندومعتقداست که درک عمومى ازسفيدوسياه ، زن ومرد، فرهنگ طبيعت بايدازميان برداشته شود. درين معانى ساخته شده يکى ازترم هابه عنوان سنت بطورمثال «سفيد- مرد» شناخته مى شودوبه محروميت ترم مخالف «زن- سياه »مى انجامد. فمينيست ساخت شکن ، به درهم ريختن باورهاى جامعه پدرسالارمى پردازدودرجستجوى يک روش زنانه نوشتن وخواندن ادبى وفلسفى دراثرهستندوبه مسايل روانکاوى سخت توجه دارند.
نقدادبى فمينيستى درايران !
فمينيست هاى ايرانى دردرجهء اول چگونگى نگرش ادبيات فارسى را دستورکارخودقرارداده اند، درپژوهشهاى خودبه عمق ارزشهاى سرکوب کننده فرهنگى واجتماعى رسيده اندکه اخلاقيات مردسالاردررگهاى جامعه ايرانى جريان دارد.
فمينيست هاى ايرانى کليشه هاى ضد« زن وزنانگى » درادبيات کلاسيک راهدف نقدخودقرارداده اندبطورنمونه مولوى شاعرشوريده وتحسين برانگيزآنجاکه زنان رامخاطب قرارميدهدجنبه ى « زن ستيزى رابخود ميگيردوزن را« مظهرهواى نفسانى » مى داند.
سعدى اشعارضدزن فراوان داردبه اين دونمونه اکتفامى کنم
زن نوکن اى خواجه درهربهار
که تقويم پارينه نايدبه کار
يا
زبيگانگان چشم زن کورباد
چوبيرون شدازخانه درگورباد
واحدى مراغه اى شاعرعارف دررابطه بازن چنين مى سرايد
زن چوبيرون رودبزن سختش
خودنمائى کندبکن رختش
ورکند سرکشى هلاکش کن
آب رخ مى بردبه خاکش کن
اين اشعارنمايانگرفرهنگ زن ستيزونگاه تحقيرآميزمردان فرهيخته نسبت به زن وزنانگى است که منعکس کنندهء شرايط اجتماعى وفرهنگى مردسالارى است که به تفکرسرکوبگرجنسى ميدان ميدهدوآنراپذيرفتنى مى کندازاين انواع اشعاردرادبيات زبان فارسى فراوانند.
چه رسدبه زنان افغانستان که ازشرايط اجتماعى وفرهنگى واپس گرا وناسالمى مرد سالارى رنج مى برندوهرروزترورهويت ميشوندو حتى توان فريادکشيدن هم از آنهاسلب شده است . مشتى بيماران ساديست و زن ستيزبا بيرحمى سرنوشت انسانى ايشان رابازيچه تفکرجنسيت گرائى خودنموده اند.
دراکثرکشورهاى جهان سوم شکستن ساختارمردسالارموضوع اصلى نقدفمينيستى رادربرميگرد.مردهاى کشورهاى جهان سومى به علت عدم شناخت ازفمينيسم دچار وحشت بى دليل شده « فمينيسم » را اژدهاى هفت سرمى دانندکه همه چيزراخراب مى کند، مناسبات زن وشوهررا بهم ميزندوبا مفاهيم علمى آن آشنائى ندارند. درحاليکه فمينيسم يک ديدگاه انسانى مترقى است که ازتفاوت بيولوژيکى زن ومرد آگاه است اماآنرامبناى برترى ذهنى واجتماعى يک جنس برجنس ديگرنمى داندوارزش هاى همه جانبه جنسيت  زنانه رادرنظرمى گيرد، زن رايک انسان کامل مى داندکه جهان راازديدگاه زنانه مى بيند. فمينيسم مردان رانيزاززندان عقايدمردسالارآزادميکندآنهامجبورنيستند خودرادرچارچوب کليشه « مردومردانگى » قراردهندوبراى اثبات قدرت مردانه فشارجسمى وروحى شديدرامتحمل شوند« زن وزنانگى» و«مردومردانگى » رادرقلمرو« انسانى » آن بررسى ميکندبادرنظرداشت اين مسأله نقدفمينيستى برادبيات خصلت انسانى ودموکراتيک مى دهدو ساختارفرهنگى مردسالاررادرهم مى شکند.
دراين جاازکتاب « ودراينجادختران نمى ميرند» نوشته شهرزادکه توسط انتشارات نوردرسال ١٩٩٦درونکورکانادابه چاپ رسيده است مختصرنقد مى شود.
شهرزاددراين کتاب خواننده راباشرايط وحشتناک وغيرانسانى زندان هاى اسلامى شيرازوتبريزآشنامى کند.
شهرزادراپس ازدستگيرى فعاليت سياسى به بازداشتگاه «سيدعلى خان » مى برندبازجوهابااهانت وفحش سعى مى کنندازاودرموردگروه سياسى ونوع فعاليت هاى آن اطلاعاتى بدست آورند. شهرزادمقاومت مى کند.
بازپرسهابراى درهم شکستن مقاومتش اوراشکنجه مى کنندوپس ازسيلى زدن هاى پى درپى اورابه ميله صليب مانندمعروف به « تی »  مى بندنداورا شلاق ميزنندوشوهرش رادرمقابل چشمانش شکنجه وبه ديارعدم مى فرستند.
شهرزادزنى است که ازعشق قدرت مى گيردودرمقابل مرگ مى ايستد.
شهرزادمراحل سقوط ازانسان به ضدانسان براى حفظ بقادرزندان را بررسى مى کند، عده اى خصوصيات انسانى خودراهمچنان حفظ مى نمايندوعده اى ديگردرزيرفشاروشکنجه جهان بينى خودراتغييرميدهند.
سهيلازنى که درزندان جاسوسى مى کند، شهرزادبه اواعتراض مى کند سهيلاگذشته خودرابررخ اومى کشدکه موقعيت مهمى داشته ، شهرزاد پاسخ ميدهدکه موقف توبخاطرشايستگى وتوان تونبودبلکه بخاطرموقعيت شوهرت بوده است ، شهرزادبه مسأله مهم اجتماعى مى پردازدوآن عدم کفايت ولياقت زنانيست که تنهابه خاطرروابط خانوادگى ازجمله موقعيت شوهران شان وياروابط ديگرى« معشوقه بودن » درموقعيت اجتماعى وسياسى خاص قرارگرفته وازامکانات آن نيزاستفاده کرده اند، امادانش وشخصيت فردى آنهارشدنکرده است .
شهرزاددرسلول تاريک وسردخوددرازکشيده ، بازجوداخل سلول مى شودوچراغ رامستقيما" درچشم زن زندانى مى اندازد. زندانى دستش راجلونورمى گيرد.
بازجومى گويد: « حاضرى براى زندانيان صحبت کنى ؟ » زندانى مقاومت ميکند. بازجوبه پستان زن تيغ ميکشد، بلافاصله دهن ، چشمان ودستهاى اورامى بندندوپس ازکتک وفحش هاى رکيک به اوتجاوز مى کنند.
تجاوزجنسى اساسى ترين ودرعين حال وحشيانه ترين نوع شکنجه براى درهم شکستن مقاومت زن زندانى است .

شهرزادواکنش متفاوت زنان درمقابل تجاوزجنسى رابيان مى کند.فرهنگ مردسالارچنان درذهن زندانى رسوب کرده است که آنهاحتى درآن شرايط گناهکاررامعرفى نمى کنند.
زنانى که درمقابل وحشيانه ترين شکنجه هامقاومت کرده وازعقايدسياسى خوددفاع کرده اند، به مسأله تجاوزجنسى که مى رسدمهرسکوت برلب مى زنندوبه پيروى ازسنت تثبيت شده مردسالارباحياء بوده آبرودارى مى کنند. اين قدرت راندارندعمل تجاوزجنسى راکه درانجام آن کوچکترين گناهى ندارند، افشاءکنند. فريباتنهازن زندانى است که صداى خودرابلندمى کند: « ماتاکى بايدباشرم زنانه اجازه بدهيم اين نوع شکنجه براى تحقيروخردکردن برمااعمال شود؟"
دريک جامعه استبدادى مردسالارى کسى نمى خواست به چهره ومحتواى انسانى هم زنجيرى خودبيانديشدکه انگيزه اش براى مبارزه وپذيرش اين شرايط همان حس شکوهمندآزادى وعدالت خواهى بوده است .
فريباآگاهى زنانه دارد. اين مسأله به اوقدرت وجرأت لازم براى بيان شجاعانه حقيقت راميدهد.
شهامت شهرزادبه زنان ديگر قدرت ميدهدکه شرم وآبروى دارى که زاده وپرداخته فرهنگ مردسالاراست وازاين شرم سوء استفاده مردانه مى شودکنارگذارده وازخودسخن گويد. جرأت شهرزاددرنوشتن اين کتاب ، حوادث آن رابراى هميشه درتاريخ به ثبت مى رساند.

باقى دارد

منابع
A room of one's own -1 « ورجينياوولف »
٢- Second Sex « سيمون دوبوار»

٣-همه ميمرند « سيمون دوبوار»
٤- نقدفمينيستى مهاجرت « بکرى تميزى »
٥-women and Litertur
٦- ودراينجادختران نمى ميرند « شهرزاد

               واژه های محکوم به اعدام در دادگاه پشتو تولنه   

                   دانش، دانشگاه، دانشکده، دانشجو، شهر داری، واژه، ویژه، برنامه، ٠٠٠

                                             

            شکست سکوت در موردمرگ مجید کلکانی                      

 سال ١٩٨٠دریک روزنافرجام درمکروریان صدیق برادرداکترنجیب رئیس خادبعد « رئیس جمهور» براى آوردن نان خشک روانه نانوائى شد، ساعتها گذشت ازنان خشک وآمدن صدیق خبرى نشد. بالاخره ساعت چهارعصرزنگ دربصدا آمد، دروازه رابازکردم که صدیق بود وداخل دهلیزخانه شد، مى خواستم بپرسم که چرا دیرکردى ؟ ولى مجالم نداد وباحالت که گویا جهان را فتح کرده است گفت : من مجید کله کانى را دستگیرکردم ، براى اینکه کسى افتخارش را نه دزدد با انگشت به سینه اش اشاره کرد وبا تکراروجدیت گفت من خودم مجیدکله کانى رادستگیرکردم                                                                              
باتعجب پرسیدم چطور؟                                                                                                         
گفت : ننگیالى خواهرزاده ام ( پسر نیک محمد شوهر خواهر نجیب ) رادرراه دیدم ، پرسیدم که کجامى روئى ، گفت مجید کله کانى  درخانهً عمه ام نزدعمه وپدرم فاتحه بریالى برادرم آمده است ، نانوایى میروم تابرایش نان تازه بخرم . آه من ازخدا مى خواستم که روزى بتوانم اورادستگیرکنم ، بى آنکه نان بخرم باعجله درناحیه حزبى مکروریان رفتم نام ، بلاک وجاى اورابه منشى ناحیه ورفیق وکیل راپوردادم . منتظرشدم تارفقاى خاد آمدند ومن آنها رارهنمائى کردم ودررا زنگ زدم خواهرنیک محمد دررا بازکرد بعد به تعقیبم یک تعداد زیاد خادیست ها داخل شدندومجید کله کانى میخواست خودرا از بالکن منزل بالاپائین بیاندازد وفرار کند اگرزنده میماند، اما نتوانست. اورا دستگیرکردیم وبردیم درمرکزخاد، بایدهرچه زودترکشته شود  
همه این حرفهارادرحالت ایستاده دردهلیزبرایم بیان داشت
بوسعت مرگ یک قهرمان قلبم لرزید 
گفتم : خاین پست فطرت اویک قهرمان ملى بود
گفت : من پست فطرت هستم یا آن دزد کوهدامنى قوم نیک محمد؟
گفتم : آخراو یک انسان بود
گفت : مردم شمالى انسان نیستند
گفتم : اى کاش مادرشماها را جاسوس نزاده بود

نابهنگام باجسد هیولامانند خود مرا چون پرکاهى اززمین بلند کرد وسرم را آگاهانه ویاناآگاهانه باشدت درپیش برآمدگى سقف دهلیزمکروریان کوبید وبیهوش شدم ، زمانیکه چشمانم رابازکردم دیدم خالد پسریک ونیم ساله ام بادست هاى کوچک خود دررویم دست میکشد وبا گریه میگوید مادرى مادرى . . . دستان کوچکش خون آلودبود، پلکهایم سنگینى میکرد به سختى چشمانم رابازکردم قلبم فرو غلتید فکر کردم خون ازدستان پسرمن است خواستم بلند شوم نمى توانستم سرم میچرخید چشمانم سیاهى میکرد ولى عشق مادرى نیرومندترین انگیزه بلندشدنم گردید با عجله دستهاى کوچک وتمام وجود فرزندم رابا نگرانى نگاه کردم جاى زخمى نبود پسرکم رادر آغوش گرفتم وبوسیدم گریه اش آرام شد ولى صداى گریه رویا دخترششماهه ام ازاتاقش بگوشم رسید با گیجى سرسام آوربه اتاق اورفتم درتخت خواب خود ازشدت گریه چشمانش سرخ وصدایش گرفته شده بود اورا درآغوش گرفتم بوسیدم و باشیرم آرامش کردم وتپش قلبم فرو نشست اما تپش قلب مادر مجید را با تمام وجودم احساس میکردم. بازهم سرم میچرخید ودردعجیبى سروگردنم را اذیت میکرد. خالد را تشناب بردم تادست هاى خون آلود اورا بشویم بعدازشستشو چشمم به آئینه ى بالاى دست شویى افتاد دیدم سرو روى خودم پرخون است به سرم دست بردم خون از سرم بود ولاى موهایم خشکیده بودند زیرشاوررفتم تا خون هاى سرومویم را بشویم تازه متوجه شدم که طفل چهار ماهه که در بطن داشتم نیزازبین رفته است و ازصدیق خبرى نیست . خالد ورویا را گرفتم وبادرد شدید گردن وسرگیجى برخواستم وخانه برادرم که نزدیک ما بود رفتم آنها چون همیشه تراژیدى زندگى مرا لمس کردند وفورا" داکتر مولانا رحیمى را آوردند 
سه روزگذشت هنوز هم از آقاى صدیق راهى خبرى نبود . ناگزیربرادرم براى پیداکردنش هرکجارفت ودرفرجام اورا درناحیه حزبى مکروریان یافت وگفت ثریا درحالت مرگ وزندگى دست وپا مى زند گردنش سخت آسیب دیده است تو کجا هستی  
گفت : ثریاکه بیهوش شد فکرکردم مرده است ترسیدم خانه را ترک کردم ودیگرنیامدم
برادرم برایش گفت : اگر مى مرد دروازه خانه از درون قفل بود کسى خبر نمى شد آن دو طفل نیز مى مردند وباتأثرطفل سومى نیز ضایع شداست   
صدیق گفت عیب ندارد رفیق سرگى « روسى » به رفیق وکیل «وزیرمالیه» گفت مرابه پاس این خدمتم بحیث معاون بانک درآلمان غرب مقررکند وثریا آنجا تداوى خواهدشد . . . که هرگز هم تداوى نشدم وتا امروزبخاطر دفاع از مجیدکله کانى از درد فقرات گردن رنج مى برم وخاطره تلخ این حادثه را با خود درگور خواهم داشت   واین دردمحکومیت ابدى منست . . . وچه ساده در جهان ما هرروز صدها انسان بجرم انسانانى دیگرى محکوم میگردد٠

   نوت : چون در مورد دستگیرى مجید کله کانى هرکس ادعاى دروغین کرده واشخاص بیگناهى را مسؤل دانسته اند ، بنا" بامسؤلیت وجدانى حقایق وچشم دیدخودرابه شیوه فمینیستى وریالستیک ارایه داشتم۰  ثریا بهاء                        

    پابلونرودا        

  « زمانی که اولین گلوله‌ها گیتارهای اسپانیا را سوراخ کرد و خون به جای نوای موسیقی از آنها بیرون ‌تراوید، شعر من به روحی سرگردان تبدیل شد که خون و درد و عذاب بشر در آن نمود پیدا کرد. از آن زمان راه من با راه مردم یکی شد، ناگهان دیدم که از انتهای تنهای‌ام بیرون آمده وشعرمن به شمشیری بران در مبارزات مردم تبدیل شده است »  

نان را از من بگیر، اگر می خواهی،

هوا را از من بگیر، اما

خنده ات را نه..........

گل سرخ را از من مگیر

سوسنی را که می کاری،

آبی را که به ناگاه

در شادی تو سر ریز می کند،

موجی ناگهانی از نقره را

که در تو می زاید............

از پس نبردی سخت باز می گردم

با چشمانی خسته

که دنیا را دیده است

بی هیچ دگرگونی،

اما خنده ات که رها می شود

و پروازکنان در آسمان مرا می جوید

تمامی درهای زندگی را

به رویم می گشاید...........

عشق من، خنده تو

در تاریک ترین لحظه ها می شکفد

و اگر دیدی، به ناگاه

خون من بر سنگفرش خیابان جاری ست،

بخند، زیرا خنده تو

برای دستان من

شمشیری است آخته......

خنده تو، در پاییز

در کناره دریا

موج کف آلوده اش را

باید برفرازد،

و در بهاران، عشق من،

خنده ات را می خواهم

چون گلی که در انتظارش بودم،

گل آبی، گل سرخِ

کشورم که مرا می خواند..............

بخند بر شب

بر روز، بر ماه،

بخند بر پیچاپیچِ

خیابان های جزیره، بر این دختر بچه کمرو

که دوستت دارد،

اما آنگاه که چشم می گشایم و می بندم،

آنگاه که پاهایم می روند و باز می گردند،

نان را، هوا را،

روشنی را، بهار را،

از من بگیر

اما خنده ات را هرگز

تا چشم از دنیا نبندم!..............

پابلو نرودا

                       سال روز بدست آوردن حق رأی زنان در آمریکا

   از سال 1878، یعنی وقتی که تقاضای حق رای زنان ـ این مادر همه ی حقوق ـ برای اولین بار به کنگره آمریکا رفت و تصویب نشد، تا آگوست 1920، که در آن زنان به پیروزی رسیدند و الحاقیه نوزدهم قانون اساسی آمریکا به حق رای آنان اختصاص یافت، چهل و دو سال فاصله بود. اما تلاش زنان آمریکایی در این مورد به سالیانی دورتر بر می گردد. اگر قبول کنیم که سال 1848 و اولین کنگره زنان برای برابری حقوق مبدا مبارزات رسمی زنان آمریکا است آنوقت می توانیم بگوییم که زنان  آمریکا چیزی حدود هشتاد و دو سال برای رسیدن به این پیروزی مبارزه کرده اند. 

            به این ترتیب زنان که در جنبش های ضد برده داری حتی جلوتر  از سیاهپوستان قرار داشتند چندین دهه دیرتر از آن ها صاحب حق رای شدند. اما تجربه ی حق رای سیاهپوستان، زنان را متوجه این نکته کرد که باید توجه خود را متوجه ایالات و مجالس قانون گذاری آنها کنند. با این همه و در طول بیش از پنجاه سال، زنان  توانستند فقط پنج ایالت را راضی کنند که به آن ها حق رای دهند. پس آنان بناچار راه دیگری را برای بدست آوردن حقوق خود برگزیدند. جنبش موسوم به «سافرج»، یا جنبش برابری خواهی زنان، با برگزاری تظاهرات مرتب،  همراه با تلاش برای روشن کردن ذهن زنان و مردان و انجام برخی نافرمانی های مدنی، موفق شد کاری را که از طریق دستگاه های قانونی و با وجود مردان محافظه کار دست اندر کار امور قضایی ممکن نشده بود، به سرانجام برسانند. یعنی، فقط چند سال پس از این تصمیم گیری مهم بود که زنان امریکا به آرزوی دیرینه خود رسیدند.

            تاریخ آمریکا نمی تواند سال های بین 1912 تا 1920 را که در طی آن زنان آمریکایی به اوج فعالیت خود رسیدند فراموش کند. در این سالها تقریبا ماهی نبود که زنان در خیابان ها براه نیافتند و، با انواع و اقسام رقص ها و موزیک ها و شعار ها و نمایش ها، مردمان را متوجه خواست خود برای برابری حقوق با مردان نکنند. در سال 1917، همزمان با ورود آمریکا به جنگ اول جهانی، زنان به تظاهرات و مبارزات خود افزودند. شعار آن ها این بود که «اگر شما برای دموکراسی و آزادی می جنگید چگونه نیمی از جمعیت خود را از این دموکراسی محروم می کنید؟» و ویلسون، رییس جمهور وقت آمریکا، در همین سال بود که به زن ها روی موافق نشان داد. با این همه دو سال دیگر هم طول کشید که سی و شش ایالت آمریکا به این خواست رای موافق دهند.  روشن است که در تمام آن سال ها و علاوه بر همه ی این سختی های حقوقی، زنان با برخوردهای تند و تلخ محافظه کاران نیز رو برو بودند. اما عاقبت نتیجه آن چیزی شد که زنان می خواستند.

               عوامل روانی واجتماعی قتل نادیه انجمن

خانم نادیه انجمن، سراینده مجموعه شعری " گل دودی "، دانشجوی ممتاز سال چهارم دانشکده ادبیات هرات وبنابه داوری برخی از شاعران هم ولایتش ، امید غزلسرایی زبان دری بود. قتل خانم نادیه انجمن توسط ضربات شیی سنگینی صورت گرفته است. پلیس شوهرش فرید مجیدی نیا را که درعین زمان مدیرتدریسی دانشکده ادبیات است ، به اتهام این قتل دستگیرنموده است. درحالیکه مجیدی نیا به لت وکوب خانم نادیه انجمن اعتراف نموده است، ازقتل وی انکارکرده است. گفته می شود که یکسال پیش،  ازدواج ایندو به تجویزخانواده وخلاف میل خانم نادیه انجمن صورت گرفته است. با توجه به معمول بودن و ابعاد گسترده خود سوزیها وخود کشیها ی زنان درولایت هرات ، واین بار با قتل خانم نادیه انجمن توسط شوهرش که هردو تحصیلکرده وروشنفکرشمرده می شوند، دیگر به مشکل می توان همه چیز را به حساب جنگ وجامعه جنگزده نوشت. دیروز رژیم طالبان نماینده رسمی زن ستیزی بود. امروزبا حذف طالبان ازصحنه سیاسی افغانستان بازهم قتلهای وحشتناکترزنان رونما می گردد. برای آنکه عملاً بتوان حقوق بشر را حراست نمود ، بهتر آنست تا ریشه های اجتماعی وروانی این فاجعه ها را پیجویی نمائیم .         دیدگاه های آقای محمد عزیزبختیاری     جامعه شناس ومحقق اموراجتماعی افغانستان        درمورد اسباب قتل خانم نادیه انجمن آقای بختیاری به این نظراست که : این قتلها عوامل متعددی میتوانند داشته باشند، مهمترین عامل آن اجتماعی وبه ویژه فرهنگی است. بختیاری بیشترنظریه امیل دورکهایم جامعه شناس کلاسیک را دراین زمینه اعتبار میدهد . بختیاری میگوید: چون افغانستان دریک حالت گذار ازجامعه سنتی به جامعه مدرن است ، دراینجا یک حالت عدم تعادل فرهنگی وبی هنجاری رونما میگردد.افراد جامعه درمورد هنجارها ونورمهای اجتماعی واحدی توافق نظرندارند. یعنی درواقع بین شان  تفاوت  وتعارض فرهنگی وجود دارد. درجامعه هرات بخصوص میتوان اینرا درخود کشیها ودیگرکشیها ملاحظه نمود . مهاجرتهای فراوانی که مردم این ولایت به ایران وسایرکشورها نموده اند، درواقع یکنوع دوگانگی فرهنگی به وجود آورده است.خانمها یک نوع هنجارها را پذیرفته اند ومتاسفانه برخی مردان هنجارهای سنتی را قبول دارند. بنا براین، ما شاهد یک تفاوت وتعارض فرهنگی می باشیم . بطورمثال افراد سنتی شاید اززن توقع داشته باشند که نباید بیرون ازخانه،  مشغول شغل رسمی گردد؛ درحالیکه زنان خواهان آن باشند که درشرایط جدید ، باید بیرون ازمنزل کارکنند. همچنان ممکن است برخی مردم وزنان سنتی، حضورزنان دراجتماعات بیرون ازخانه را نخواهند ، اما زنانی باشند که حضوردراجتماعات بیرون ازمنزل را لازم بدانند. بعض افراد سنتی شاید تحصیلات عالی زنان را نخواهند، درحالیکه زنان خواهان تحصیلات عالی باشند. بنابراین در جامعه ای که دچارتفاوت وتعارض فرهنگی است ، وقتیکه زن بطوراجباری به شوهرداده می شود، این زن هنگامیکه به خانه شوهرش می رودمی بیند که توقعات بسیارمتفاوت ازآن توقعاتی که زن ازخود میتواند داشته باشد، وجود دارد. بنابراین هرنوع تفاوت وتعارض فرهنگی دراین خانواده جدید، میتواند شکل گیرد. دراینجا ما شاهد تفاوت دررفتار، تعارض دررفتار وحتا خشونت دررفتارخواهیم بود. درچنین شرایط اجتماعی وفرهنگی ، هرگاه یک سیستم قضایی کارآمد وتوانا که بتواند این تفاوتها وتعارضهای فرهنگی را درخانواده تا حدودی حل بکند، وجود نداشته باشد، زن شاید هیچ راهی برای خود نیابد جز خود کشی . ویا اینکه مرد گاهی ممکن است احساس کند که راهی جزکشتن ، صدمه زدن واعمال خشونت علیه زن خود نداشته باشد.این بخاطری است که دیگر زن وشوهر احساس می کنند که نمیتوانند همدیگر راتحمل بکنند.دیدگاه خانم دوکتورصابره جلال زادهمتخصص طب عمومی وامراض روانیدرمورد قتل خانم نادیه انجمن توسط لت وکوب شوهرشخانم دوکتورصابره جلال زاده می گوید:سئله خشونت مردان علیه زنان درجوامع  مختلف وبه ویژه جوامع عقب مانده مانند افغانستان ، ابعاد مختلفی دارند:هرگاه درجامعه عقب مانده ازلحاظ روانی خشونت علیه زنان تحلیل گردد، دیده می شود که مردها به نظر خود شان باید احساس قدرت وقدرتمند بودن بنمایند. چنین احساسی با قدرت وتوانمندی واقعی سروکارندارد. ما در روانشناسی به آن aggresion یا حالت تهاجمی وخشونت می گوئیم aggresion یا حالت تهاجمی وخشونت به پیمانه های مختلفی نزد همه انسانها می تواند وجود داشته باشد. انسانها باید کانالهای مختلفی برای خنثا ساختن آن پیدا نمایند. این aggresion یا حالت تهاجمی وخشونت درجامعه  عقب مانده مانند افغانستان ، کانال خودرا درلت وکوب کردن زنان نشان میدهد. دلیل این امر آنست که ازدوران طفولیت به مرد یاد داده نمی شود که aggresion وخشونت خود را تحت کنترول داشته باشد.بنا براین تا بزرگی وپیری مرد این خشونت را با خود انتقال میدهد. این aggresion یا حالت تهاجمی وخشونت کمتر مربوط به قشربالا یا پائین جامعه ، تحصیلکرده ویا بیسواد می باشد. هستند مردان تحصیلیافته ای که تاهنوز یاد نگرفته اند که چگونه خشونت خود را زیرکنترول بگیرند. ازطرف دیگر درکشورهای عقب مانده مانند افغانستان بیان نمودن لت وکوب شدن توسط مردان ازجانب زن یک " تابو" یا امرممنوعه شناخته می شود. هرزنی که لت وکوب شدن توسط شوهرش را به بیرون بکشاند، گویا راز خانواده اش را فاش کرده است. بنابراین دوباره مورد تاخت وتاز مردها وخانواده مردها قرار می گیرد.       شعری ازنادیه انجمن نیست شوقی که زبان باز کنم، از چه بخوانم؟ من که منفور زمانم، چه بخوانم‌ چه نخوانم چه بگویم سخن از شهد، که زهر است به کامم وای از مشت ستمگر که بکوبیده دهانم نیست غمخوار مرا در همه دنیا که بنازم چه بگریم، چه بخندم، چه بمیرم، چه بمانم من و این کنج اسارت، غم ناکامی و حسرت که عبث زاده‌ام و مهر بباید به دهانم دانم ای دل که بهاران بود و موسم عشرت من پربسته چه سازم که پریدن نتوانم گرچه دیری است خموشم، نرود نغمه ز یادم زان که هر لحظه به نجوا سخن از دل برهانم یاد آن روز گرامی که قفس را بشگافم سر برون آرم از این عزلت و مستانه بخوانم من نه آن بید ضعیفم که ز هر باد بلرزم دخت افغانم و برجاست که دایم به فغانم                                                 "زندگی آن چه زیسته ایم نیست، بلکه همان چیزی است که در خاطرمان مانده و آن گونه است که به یادش می آوریم تا روایتش کنیم٠" گارسیا مارگز

همایون بهاء

           محمد گل مومند بانی فاشیسم افغانی

محمد گل خان مومند یکی از بدنام ترین چهره های اشاعه دهندهء تبعیض نژادی وستم ملی در تاریخ کشور ماست٠وی بانهادینه کردن ستم ملی و فاشیسم  درکشور تضاد عمیقی رابین ملیت ها ایجاد نمود ، فرهنگ وافتخارات شکوهمند چند هزارسا له ی مارا به خاک وخون کشانید ٠

 محمد کل مومند با روش خاص فاشیستی خود در صفحات شمال کشور ، شهر کابل وکوهدامن زمین، دست به  تجاوز وکشتاراهالی بیگناه زد ، شمال وجنوب کشور را به جان هم افگند ، به نامهای  تاریخی و اصیل کشور دستبرد بی شرمانه  زد،  زبان پشتو را با تضعیف زبان شیوای فارسی واوزبیکی و نورستانی بر با خشونت تباری بر مردم تحمیل نمود ، آثارتاریخی را دشمنانه نابود کرد ، کتب فارسی واوزبیکی  را با خشم وکین  حسودانه به آتش کشید وخاکسترش را در" پته خزانه" گذاشت ٠ ای کاش مادرچنین فرزند جنایت کاری را قبل از تولد سقط میکرد  تا جنایتکاران امروز به پیروی از اندیشه وی دامن تاریخ را لکه دار نمی ساختند٠

 محمد گل خان مومندفرزند برگد خورشید خان متعلق به قبیله  شنوار بود که قبل از تقرر خویش بصفت  نایب الحکومه ء مزارشریف جهت اجرای وظیفه در قطغن ثبت نام کرده بود، با گذشت زمان از رسوخ بدر بار نادر شاه بر خوردارگردید، در توطئه ی علیه شاه امان الله  وسقوط دولت امانی همکار نزدیک نادر غدار وبرادران بود٠

 با به قدرت رسیدن نادر وبرادر مستبد او هاشم خان صدراعظم ، محمد گل خان مومند درهیأت برادر ششم نادر ، صاحب دم ودستگاه وامتیازات بی حد ومرزی گردید٠ وی بدستور هاشم ونادر بتأریخ ١۴ اکتوبر ١٩٢٩میلادی وهمچنان در اگست ١٩٣٠ بر مردمان شمالی که پس از سرکوب وشکست حبیب الله کلکانی تسلیم شده بودند با قوای منظم ومجهز نظامی لشکر کشی وحمله کرد ، قتل عامی را توسط لشکریان جنوبی اعم از جاجی ، منگل، جدران ، وزیری و احمدزایی بی رحمانه براه انداخت٠ او در این یورش بر مردمان بی گناه شمالی تحت شعا ر  " سرش چت ومالش تاراج" دست به کشتار مردان پیر، جوان ، زنان ، کودکان وغارت مال ودارایی مردم زدند این جلادان خلاف موازین و ارزش های انسانی و غیرت وناموس پشتونوالی مرتکب جنایاتی از گونهء اسیر گرفتن و بحیث غنیمت بردن زنان شده و زنانی که تن به تسلیم نمی دادند یغماگران شکنجه های گوناگون داده و از ضجه های شان لذت می بردند ٠

مرحوم غلام محمد غبار می نویسد " شاه محمود بردارنادرغدار تمام فعالیت های تخریبی خودش را درین ولایت بدست قوای وحشی پشتوزبانان ولایت پکیتا بنام ( افغان وغیر افغان) انجام داد واین خطرناکترین هسته  نفاق وتجزیه ملت بودکه در صفحات شمال کشور بدست او کاشته شد وبعد ها بدست محمد گل مومند آبیاری شد٠

" مرحوم میر نجم الدین انصاری می نگارد:" محمدگل مومند در سالهای سلطنت محمد ظاهر خان گفته : (من باید بمجرد سقوط سقوی در کابل وغلبه سمت جنوبی امر میدادم که چنداول کابل را سوخته مردم آنرا تار ومار ومال ایشان تاراج شود، اما این کار رانکردم وحال پشیمانم وخود را ملامت میکنم وبر ریش خود تف میکنم٠ )"   

کشتار ها وقتل عامهای بی رحمانه ی ناشی از قصاوت وتعصب شدید محمد گل خان مومندرا حتی جرید رسمی دولتی مانند روزنامه اصلاح که در حمایت از دولت مستبد نادرخانی نشرات وفعالیت داشتند نیز نتوانستند پنهان نمایند وبا وجود سانسور جراید از جانب مقامات دولتی ، روزنامه اصلاح در شماره ١٠ جدی ١٣٠٨ وشماره ١١جدی وشماره ٢٩حوت ١٣٠٨ با رعایت جانب احتیاط ومحافظه کاری مینویسد:" ١٩٢ نفر شمالی محبوس وهفتاد نفر کوهستانی اسیر وسر هفت نفر کوهستانی بکابل آورده شد ٣٠٠ نفر اسیر وعده ای مقتول  وعده یی فرار ، ۵٠ نفر دریک روز اعدام گردیدند٠"

قرار نوشته مرحوم غبار " در حالیکه شاه هرروز از ١٠ الی ۵٠ نفر مردم شمالی را به عنوان اشرار بدون محکمه گلوله باران میکرد مردم دیدند که نادر غدار ومحمدگل مومند به انتقام مرگ کیوناری خون مردم شمالی را تا آخرین نفر به خاک میریزد ، دست بیک سلسله اقدامات وقیامهای زدند واین قیام ها سندی شد تا بیشتر از پیش بریختن خون این مردم اقدام نمایند٠" 

محدگل خان مومند مناسب ترین شخصی بود برای بیشبرد اهداف وبرآورده ساختن مقاصد شوم استعمار انگلیس در کشور ما ٠ وی به حیث رئیس تنظمیه ی شمالی با لشکر ی از جیره خواران انگلیس متشکل از اقوام وقبایل جاجی، منگل ، وزیری احمدزایی ، کروخیل وطوطی خیل  که تعداد آنها به ٢۵ هزار نفربالغ می شد تحت امر وقومانده خود علیه مردمان بیچاره وبی گناه وبی دفاع شمالی سوق داد ومحشری از بیدادگری قتل عام جور ،چپاول ، غارت ، بی ناموسی وتجاوز وحشیانه را براه انداخت ٠

مرحوم غبار می نگارد : " محمد گل مومند درین ولایت قیافه فاتح بخود گرفته ودرکمال تکبر وبی گانگی با مردم پیش آمد دشمنانه ووحشیانه بنمود، او قوای حشری ونظامی را در تاراج خانه ها ، انهدام دیوارها باغها ومحراق قلعه ها بگماشت وخود مشغول شکنجه ، اهانت ، لت وکوب مردم بود واز قیام کنندگان جان می خواست ، آنها ییکه پول ،طلا و سلاح نداشتند چوب میزد ، دشنام های رکیک ودور از شرف انسانی میداد ، حتی به تأیید سایرتاریخ نویسان ، تهدید به احضار زنش در محضر عام می نمود٠ اگر در خانه های تلاشی شده زیورات بدست شان نمی آمد زنان خانواده را تهدید به فروبردن سوزن در پستانهای شان می نمودند به گذارش شماره ۵٨ ماه دلو روزنامه اصلاح ، یک ( محمد گل مومندازمردم شمالی ٣٩٨٣۴ دانه طلا و ١۴٩٢٠۶ سکه نقره از خانه دزدی و به نادر غدار تقدیم کرد البته این حساب روزنامه شامل زیورات وپول نقد واثاثیه خانه مثل قالین وظروف نمی باشد که لشکریان وحشی صفت با خود بردند ٠)"

یک نفر پیر مرد شمالی که محمد عباس خان نام داشت در اظهاراتش راجع به وحشی گری های محمد گل خان مومند ولشکریان وحشی او چنین نقل میکند: " زمانیکه لشکریان جنگلی به خانه ما آمدند بعداز شکستاندن در وپنجره ها به خانه پسرم داخل شدند آرمونیه پسرم باز بود چند نفر ملیشه بخاطر صاحب شدن آرمونیه گویا که صندوق طلا است باهم به جنگ ودعواپرداختند تا بالاخره یکی از کلان های شان رسید وفورا" آرمونیه را بغل کرد وقتیکه دروازه آرمونیه در موقع بغل گرفتن بسته گردید ا خود صدایی بلندکرد ، دلگی مشر ترسید وآرمونیه را به زمین انداخت وهمه چند قدم دورتر از آرمونیه استادند واز ترس دست به آرمونیه نزدند( بعد دستار وپتوی مرا گرفتند ومرا بدرختی بستند وآنقدر چوبم زدند که از هوش رفتم ٠" (نقل قول از کتاب یغمای دوم منگلی ) ٠

همچنان شخص دیگری اظهار داشته است که وحشیان جنوبی دوشاب را که مردم شمالی از شیره انگور یا شیره توت درست میکنند ودر چلیک های چرمی یا داخل چاتی ها ذخیره میکنند ودر ایام زمستان با نان وچای صبحانه آنرا می خورند خیال کردند که روغن یا تیل شرشم یا تیل سیاه است ، درموهای دراز، بروت هاوچپلی های خود مالیدند ، چونکه آنها به چرب کردند موهای سر شان با تیل سیاه عادت داشتند ٠                                       

وزیر محمد گل خان مومندکه  نخستین سردمدارفاشیسم ، اپارتاید نژادی و ستم ملی در افغانستان بود برای تطبیق پروژه های  فاشیستی وپشتونیزه کردن افغانستان وستم ملی براقوام شمال کشور به یک تعداد عناصر فاسد و جنایت پیشه ی دیگرنیز ضرورت داشت، آنجمله بااختر محمد( پدر داکتر نجیب الله ریس جمهور)  که در قریه ی میلن پکتیا چلی مسجد بود وصرف چند سوره نزد ملا بیش نخوانده بودواضافه از آن سوادی نداشت آشنا گردید وی  نخست در ولایت قطغن به عنوان شاطر زیر رکاب اسپهای محمد گل مومند وسپس با فرا گرفتن  تعلیم از مکتب درندگی محمدگل مومند وستم برمردم شمال به جاه ومقام رسیدوعلاقه دار قطغن مقرر گردید ، وحشت فطری وی با اندیشه فاشیستی محمد گل مومندسازگار گردید واین چلی مسجد بر سرنوشت مردم قطغن فرمان میراند وبا رشوه ستانی وچوروچپاول مردم در مسیر اندیشه فاشیستی محمد گل مومندحرکت میکرد، این جنایت کاران  فاشیست دریک اتحاد نا مقدس  تخم نفاق وستم ملی را در شمال کشورکشتند که اختر محمد بوسیله محمدگل به داود خان صدراعظم  وقت معرفی وسپس به عنوان وکیل تجار درپشاور پاکستان مقرر گردید،  این چلی مسجد ازطریق جاسوسی دوطرفه ودوشیدن گاو شیری "مساله پشتونستان "ورشوه ستانی ازتجار، صاحب ملیونها افغانی گردید و شعارش چهار "پ" بود،  پشتو، پشتون، پشتونستان، پکتیا٠ علاوه از پدر خاین داکتر نجیب مولانا عبیداله صافی سرمدرس مدرسه ی اسدیه  ،عبدالغفور خان از ناقلین سر پل ، حکیم بای از ناقلین بوینه قره ، عبدالجبار خان حکمران شبرغان ، داد محمد خان حکمران بلخ ، ضیاء خان ، مولانا حبیب الله معلم جبری کورس پشتو وغیره عناصر متعصب قبایلی در سر کوب مردمان بی گناه از ملیت های با فرهنگ تاجیک اوزبیک، هزاره وترکمن وقتل وکشتار آنها وبه بند وزنجیر کشیدن روشنفکران در صفحات شمال  کشور ثبت تاریخ است٠

شیوه برخورد غیر انسانی وفتنه انگیزانه محمد خان مومند وهمراهانش دربرابر ملیت های غیر پشتون  روشنفکران سمت شمال را واداشت تامحافل مخفی وشب نشینی های را براه اندازند وراه چاره برای نجات مردم بجویندکه میتوان از اشخاصی چون میرزا محمد قاسم ، فیض الله بای ، سید عمر کرنیل سید صادق گوهری ، مولوی صاحب خال محمد خسته شاعر وعارف مشهور ، عبدالصمد جاهد، میرزا ثاقب شاعر، عبدالاحد رقیم ، میرزا غلام علی قانون ، سید حسین آقا، حلال الدین بدری ، شریف  شاه، قاری سید اکبر ، حاجی محمد علی ، حاجی عبدالرزاق نثاری ، میرزا فراح الدین ، نورمحمد رئیس روضه، سید شاه ، اکبر لالا، مولوی غلام حیدر ، مولوی محمد عثمان ، عبدالله نصار وغیره از ولایت بلخ نظیر قل ، نظر محمد نوا، ابوالخیر خیری از میمنه آقای کریم نزهی از اندخوی ، مخدوم اسماعیل از خلم ، سید محمد دهقان از کشم ولایت بدخشان ، وکیل محمد صدیق از رستاق ولایت تخارنام برد ٠

از کار نامه های جنایت باردیگر وزیر محمد خان مومند یکی اینست که ده ها جریب زمین آبی و للمی حاصل خیز مردمان صفحات شمال ، شمال شرق وغرب کشور را با جبر واکراه از مالکان اصلی آن غصب  وبرای ناقلان قبایل پشتون اعطاء کردکه ذکر تک تک آن با تفضیل از حوصله این نوشته خارج است  او با چنین بخشش  های خاینانه حقوق باشندگان اصلی وبومی مناطق شمال را لگد مال وصدای شکایات آنها را در گلو خفه کرد ، عده ای  را روانه زندانها نمود وتعدادی را بطورمخفی وعلنی بکام مرگ فرستاد وجمعی را به  ولایت کابل وسایر ولایات تبعیدکرد که سرنوشت این زندانیان ستم  فاشیستی محمدگل مومند کم ازآوارگان فلسطین بدست صهیونیست های یهودی نبود وشاید هم خون مشترکی در رگهای شان جریان داشت ٠وباین ستم ملی مردمان اصلی شمال را درولایات دیگر تبعید وخانه ها وزمین های شان  را به پشتون های ناقل بخشید  که این سیاست صیهونستی محمد گل مومند روی فاشیسم هتلری را سفید کرد ٠   

محمدگل مومند بااین کارروایی های محیلانه وتفرقه جویانه  آتش نفاق ودشمنی را درمیان ملیت های برادر ساکن در کشورما برافروخت که منجر به قتل وخون ریزی وبرادرکشی دوامداری در افغانستان گردید ٠آتش  تبعیض نژادی ، سمتی وزبانی را بر افروخت واین دوزخ چی تمام امکانات وامتیازات را به قبایل پشتون و زبان پشتوقایل گردید وبا نسل کشی های بی حد ومرز وتضعیف زبان فارسی کمر خیانت بست وزبان فارسی را که طی صدها سال بشکل سالم وطبعی  رشد کرد و زبان شعر وادب و تحریر مردم و دربارگردید ، متاسفانه  شوونیست های زبانی خواستند تا این زبان مشترک و وحدت  همه اقوام را صدمه زده ،  زبان اقلیت ونامانوس پشتو را که که در حالت احتضار بود برزبان اکثریت مردم با خشونت تباری حاکم سازند٠

محمد گل مومند با سوء استفاده از مقام شامخ دولتی وصلاحیت های بی حد ومرز که استبداد نادری وهاشم خانی به او اعطا کرده بود  تمام مضامین مکاتب ،دانشکده ها وآموزشگاه ها را اززبان فارسی که زبان اکثریت جامعه بود به زبان نا آشنای  پشتو تبدیل نمود ،کورس های جبری زبان پشتو را بوجود آورد وبه مطبوعات وقت دستور داد که حتی عناوین  کتاب های  نویسندگان زبان فارسی باید حتما" به زبان پشتو باشد در غیر آن اجازه نشر داده نشود٠بنابر برنامه سازی های فاشیستی وی هزاران جلد کتاب باارزش فارسی  واوزبیکی طعمه ی حریق گردید درشمال کشور تمام کتیبه های خطی و سنگ های قبور را از بین برد  وحتی کتاب های درسی  مکاتب  رانابودکردند وبه جا ی آن ناشیانه به نشر کتب پشتو که ازهر نوع  ارزش علمی ، ادبی وفرهنگی تهی بود پرداختند که این زخم خونین در پیکر معارف ما تا هنوزپیداست ٠

محمد گل مومند نه تنها در ساحه تفرقه اندازی قومی وملیتی نقش خائنانه بازی کرد بلکه در ساحه فرهنگ وادبیات کشور نقش یک دشمن خون آشام را با زبان وفرهنگ فارسی بازی نمودوقرنهااین زبان را درزندان عقاید تنگ نظرانه فاشیستی خود زندانی کرد، که باین همه حسادت ابلیس مأبانه خود نتوانست سرسوزن هم کار سازنده ومثبتی برای زبان پشتو انجام دهد تا از یک فرهنگ غنی وسیال برخورشود وبتواند زبان ادب ،قلم ودانشگاهی گردد ،هم بزبان فارسی خیانت نمود وهم نفرت وانزجار مردم را بر علیه زبان پشتو بر انگیخت ٠

محمد گل مومند  با نیت شوم فاشیستی نام های تاریخی کشورراکه هویت  مشخص چندین صد ساله داشتنداز  تاریخ وجغرافیای کشور ما نابود کرد وبه جای آن اسم های جدید پشتونی برگزید و با چند خائن دیگر سرنوشت کشور ومردم را رقم میزد که این ترور هویتها  وتغییرنامهای تاریخی  خراسان لکه ننگی است بر جبین این نژاد پرستان٠ چنانچه درولایت هرات نام تاریخی منطقه سبزوار،که زادگاه  دانشمندانی چون مولانا حسین واعظ کاشفی  سبز واری بود به" شیندند" ونام پوشنگ یا فوشنج را که مهد زایش  طاهر پوشنگی بود  به" پشتون زرغون "تبدیل نمودند ولی تا امروز مولانا حسین کاشفی را بنام سبزواری یاد میکنند نه شیندندی که بعد از تغییر نام  شیندندایران با زرنگی اسم سبزوار را برای منطقه ی خود دزدید، واین خیانت آگاهانه در مورد قهرمان ملی ما طاهر پوشنگی نیزنا بخشودنی است طاهر پوشنگی عیار وسپه سالار بزرگ عرصه پیکار وسیاست که لشکر امین الرشید را تار ومار کرد ومامون الرشید را بر تخت دارالخلافه  ی عباسی در بغداد نشا ند وبه پاس همین خدمتش به حیث والی هرات مقرر شد وسپس اعلان استقلال میهن خود خراسان را از یوغ استعمار عرب وخلافت عباسی نمود، تا امروزکسی نگفته که طاهر" پشتون زرغونی"بلکه تاریخ خراسان وی را بنام طاهر"پوشنگی" یا فوشنگی می شناسدندوهمچنان ابو مسلم خراسانی راهرگز ابومسلم افغان نگفتند ونمی شود تاریخ را با اسم  گذاری های فاشیستی گول زد ٠ محمدگل مومند درولایت هرات نام "قره تپه" را به "تورغندی" تغییرداد ٠

محمدگل مومند در صفحات شمال کشور نیز دستبردبه  نام های  تاریخی زد چنانچه در منطقه بلخ نام قریه" چهار باغ گلشن" را به" شینکی" ، نام" قلعه چه " را به" اسپین کوت "، نام" ینگی آرق را به "نویکوت" ، نام "دکبر جین" را به" شلخی" نام "هزاره چقیش" را به" استول گی " ، نام "رحمت آباد" را به "جرگی " ، نام " یول بولدی" را به "لیندی"، نام " ده دراز"را به "غشی" ، نام" قوش تپه" را به "منگولی"،نام "سمرقندیان" را به" زرغون کوت"، نام "حصارک " را به" اوغز "، نام "چهارسنگ" رابه "سلورتیگی"،نام پلاسپوش را به "زوزان " نام "عباد" را" به دیره گی " ، نام" چهل ستون" رابه"غندان" ، نام "کودوخانه را به " باندگی" ، "نام کشک عبدل رابه " بانده" ، نام "کول انبو" را به" منده تی"، گذاشت

جنایت نابخشودنی وبزرگ دیگرمحمد گل مومند که ازسرلج وعقده خودکوچک بینی وی ودشمنان فرهنگ وتمدن فارسی مایه میگرفت، تغییر نام  قریه بهاء الدین بودکه به افتخار زادگاه مولانا جلا ل الدین بلخی  به اسم پدرش" بهاء الدین " نامگذاری شده بود، متأسفانه بایک خیانت تاریخی وعقده وجنون فاشیستی به " اشپوله " تغییر نام داده شد ، معنی" اشپوله" را باید ازفاشیستان قبیله پرسید؟!

چرا اسم زادگاه بزرگترین دانشمند وشاعر زبان فارسی که افتخار بشریت است از زادگاه اش زدوده می شود تاایرانیان وی را به جهان از ایران امروزی معرفی نمایند ؟ واین قبیله سالاران بی فرهنگ خود میروند وازآن سوی  مرزهای پاکستان خوشحال ختک ورحمان بابا را پیدا نموده اسمهای جاده های این طرف مرز بنام خوشحال خان مینه ،مکتب خوشحال خان ، لیلیه خوشحال ورحمان بابا نامگذاری می کنند  مگر اپارتاید شاخ ودم دارد؟

نام " ایلمانی" را به" وچه ونه" ، نام سلطان خوجه ولی را به میروندی، نام "باغ وراق" را به " حاجی کوت"، نام " زاموکان" را به " کاکاکوت" ، نام " بنگاله" را " به ورخی" ، نام " آق تیپه" را به "اسپین کی" ٠ در شبرغان نام " تخت سلطان " را به" شین کوت" ونام "حسن تابین" را به" غزگی" ٠               

در آقچه نام " آقچه نمای " را به " بتی کوت"، نام " گومک صالح" را به "بتی" ، نام " بوینه قره" را به " شول گره" ٠ در ولایت سمنگان نام قریه " گل قشلاق را به " جوغی" نام " کته قشلاق" را به " جگه بانده" نام "مینگ قشلاق" را به "زندی کوت " ، نام " لرغان" را به "کلای وزیر" ، نام " جوی زندان " را به "جوی ژوندون"، نام دره " زندان " را به دره ژوندون تغییر داد٠                                                         

اگر مردم این مناطق نام اصلی وتاریخی آن را بر زبان میراندند مورد اذیت وباز داشت وشکنجه قرار میگرفتند ٠

مگر چه کسی کشور را به نام این فاشیست سجل کرده بود که با این همه صلاحیت عام وتام نام های تاریخی کشور را تغییر دهد  ؟    همچنان در جوزوجان بنابر هدایت محمد گل مومند "کمال الدین اسحق زی  " یازده نفر  دهقان اوزبیک را زنده پوست کرد وبعد مرده های شانرا در میان خرمن گندم آتش زد ، زمانیکه مردم برای شکایت این جنایت اسحق زی نزد ظاهر شاه آمدند حکومت وقت همه شکایت کنندگان  را نیز روانه زندان کرد ٠

محمد گل مومندودنباله روان وی نه تنها بادست درازی های بی شرمانه درتغییرنام صفحات شمال وغرب کشوراقدام کردند  بلکه با بیرحمی صیهونستی خود نام بسیاری از مناطق شهرکابل را به زبان پشتو واشخاص پشتون نام گذاری کردندو بخشهای از قدیمی ترین محل بودباش مردم اصیل  وزادگاه  روشنفکران نویسنده وشاعر کابل را بنام جاده "میوند!؟ "مسمی کردندوبا این پلان های فاشیستی غلام محمد فرهاد"پاپا" عقب اپارتمان های جاده میوندرا که قبلا" باغها وگل وگلزار بودند به بدرفت بزرگ ومتعفن شهر تبدیل نمودند،  نام  " کوته سنگی "که  نام  شاعره" بی بی سنگی" اولین زن سیاست مدار کابل زمین بود و اشعارش بدست عبدالرحمن خان افتاد و وی را در اتاق یا کوته" سنگی" محبوس کرد و طبق نوشته داکتر اسداله شعور نام کوته سنگی از نام این زن مأخوذ گردیده که با سیاست تنگ نظرانه  کوته سنگی به  " میرویس میدان "  تغییر نام داده شد ،  نام" ده بوری "را به " جمال مینه " ،نام بخشی از " شاه شهید وسیاه سنگ " را به نام " سید نور محمدشاه مینه" ومحلی در " ده افشار " را بنام سپین کلی" ، " قلعه ی جرنیل " رابنام " خوشحال مینه " وقستمی از قدیمی ترین نامهای شهر کابل را که بنام کوچه های " بازار ارگ ، خیابان ، پل خشتی ، کوچه علی رضا خان وشور بازار" یاد می شدند بنام " جاده نادرپشتون " نام گذاری گردید، ومحوطه  فواره های این محل را  " پشتونستان وات " نام گذاری کردند آنطرفتر" پشتنی تجارتی بانک "عرض اندام کرد،  نامها آب ورنگ فاشیستی ( پشتون تباری ) بخود گرفت وگویا هر زنده جانی باید بنام پشتو ، پشتون وپشتونستان نفس میکشید، همچنان مکرویان اول را بنام" نادرشاه مینه" ومنطقه وسیع دیگر را بنام " وزیراکبر خان مینه " نام گذاری کردند ٠

همچنان تعداد زیادی از مکاتب را در شهر کابل بنام اقوام پشتون کردند مگر درین شهرمادران اوزبیک ،هزاره وتاجیک هرگز فرزندانی  نزاده بودند مگر شهر خالی از شخصیت ها انقلابی ومبازرینی چون ، غبار، محمودی،سرور جویا ،  سعدالدین بهاء ، علی اصغر شعاع ،اسماعیل بلخی ، براتعلی تاج ، عبدالخالق  قهرمان ، ابراهیم صفا ، انور بسمل ، ،محمد ولی خان  دروازی ، طاهر بدخشی، مجید کلکانی ونویسندگان و شاعرانی چون  واصف باختری ، سپوژمی زریاب ، لطیف ناظمی وصدها ها تن دیگر بود؟  که مکاتب و دارالمعلمین ها و لیله های شهر کابل بنام افرادی که نه تنها از کابل بلکه از افغانستان نبودند نام گذاری شد چون مکتب و لیلیه  خوشحال خان و محلی بنام "خوشحال خان مینه" مسمی گردید وهمچنان لیله ومکتب رحمان بابا،  مکتب نازوانا(مادر میرویس هوتکی ) ، مکتب زرغونه ( مادر احمدشاه درانی ) مکتب ملالی ، شفاخانه بنام ملالی "ملالی زژنتون" و حالا جایزه اسکار دولت کرزی بنام ملالی است ملالی که هرگز وجود نداشته است  ( ملالی دختری  جعلی عبدالحی حبیبی بود تا از قندهار در جنگ میوند قهرمان زنی داشته باشند و این زن تا اکنون نه سال تولد دارد نه سال مرگ ، نه نام پدر ومادر ، نه گوری دارد و نه بیوگرافی ، چون تا حال عقل حکومت پشتونخواه برای این جعل عبدالحی حبیبی  کار نکرده بود  ممکن فردا باز برای ملالی قبر و سال تولد وسال مرگ ونام پدر ومادری بسازند و شاید مکتب دیگری را بنام مادر ومادر کلان ملالی افغان نام گذاری کنند) وهمچنان مکتب نادریه بنام نادرغدار دیره دونی ، مکتب حبییه بنام حبیب الله خان نوکر استعمار انگلیس ومکتب شادخت مریم و شاخت بلقیس نواسه های نادر دیره دونی وصدها نام دیگر بنام یک قوم خاص که  به این نامها در قندهار و جلال آباد وپکتیا و هلمند نیزجاهای مسمی شده ولی در مناطق پشتونی  هیچگاه یک محل یامکتب بنام  تاجیک ازبیک و هزاره و نورستانی نام گذاری نمی شود وهمچنانکه والی ها باید  پشتون باشند و باز میگویند" دا زمونژ بابا وطن " بابا هم  هویتش مشکوک  برآمد؟ !

گذشته از نامهای جاها در هیچ نقطه دنیا واحد پولی یک کشور به نام یک قوم نیست مثل " افغانی " و یا لباس  افغانی که متعلق به قوم بی هویت کوچی است بنام" لباس ملی" کشورجا زده شده است  و رقص مردم قبایل پشتون را بنام "اتن ملی "بالای همه مردم قبولانده اند که گویا ملیت های دیگر نه لباس دارند و نه رقص مخصوص  خودرا،  همه را در فرهنگ یک قبیله ذوب ومنحل کردن و خود در فرهنگ شهری دیگران ذوب نشدن از  اصول اساسی صهیونیزم است ٠  محمد گل مومند برای اشاعه این آرمان آگاهانه به اشخاصی جعل نویسی   چون حبیبی وچند تن پشتونخواه دیگر و پشتو تولنه ضرورت داشت تا با ساختن  ( پته خزانه ) به درمان عقده  های فرهنگی خودبپردازند ، اما به  ریش خود خندیدند ، بعدسرود ملی را که در حقیقت سرود فاشیستی  است  به زبان همان یک قوم خاص نواختند که امروز طبل رسوایی شان از بام اسرائیل پایین افتاد٠

این بود گوشه ناچیزی از جنایات محمد گل مومند ودنباله روان  سر در کفش، به امیدروزیکه مجسمه محمدگل مومند  را بنام بابای فاشیسم  صهیونیسم افغانی بسازند!

زنان آگاه ومبارز راه نجات زن  بپا خیزیم وآتش های بیفروزیم  که زنجیر های اسارت وپوزبندهای حقارت را بانامرد سالاری و ریش سالاری در خود بسوزاند وجهانی بیآفرینیم  آزاد با هویت انسانی ،‌ برای زن ومرد ٠

  

 ارنستو چه گوارا انقلابی ترين چهرۀ جهان

چهره انقلابي قرن بيستم در جنگل هاي «بوليوي» توسط نظاميان به قتل رسيد
* ميليونها جوان در جهان شيفته «چه گوارا» بودند                               
* نطق شديد چه گوارا در الجزاير عليه سياست شوروي بازتاب فراواني پيدا كرد٠

مردي كه ميليونها جوان شيفته او بودند و پوسترهاي بزرگي از عكسهاي او در اتاق اكثر جوانان در گوشه و كنار جهان از اعماق دهكده ها تا شهرهاي بزرگ به ديوارها نصب شده بود در يك نبرد مسلحانه با سربازان ارتش بوليوي (آمريكاي جنوبي) كشته شد.
خبري كه ميليونها جوان را غمگين كرد در يازدهم اكتبر ۱۹۶۷ در دنيا پخش شد ولي آگاهان معتقدند كه او چند روز قبل به قتل رسيد.                                                                                          
اين انقلابي دهه شصت كه همكار نزديك فيدل كاسترو بود «چه گوارا» نام داشت و برخلاف ادعاي آمريكا و بعضي كشورهاي غربي نبردهاي انقلابي او در كشورهاي آمريكاي لاتين و آفريقا در راه استقرار نظام كمونيستي نبود. (در سال ۱۹۶۵ در الجزاير نظام شوروي را به سختي مورد انتقاد قرار داد) اين پزشک آرژنتينی که ازخانواده نسبتامرفهی بودباظلم ونظامهای ديکتاتوری وبی عدالتی در جهان واستقرارعدالت  پيکار ميکرد٠«چه گوارا» مي ديد چگونه نونهالان روستاهاي آمريكاي لاتين و آفريقا اسير شلاقهاي مالكان هستند. در مزارع به دنيا مي آيند و درمزارع مي ميرند و فريادرسي ندارند.                                            
«چه گوارا» كتب زيادي در تحليل تفكر اقتصادي و فلسفه ماركسيسم نوشته است ولي آثار او سي سال پيش از فروپاشي قلعه كرملين بود.                                                                                     
۲۲ سال بعد نسل پس از جنگ دوم جهاني كه با جانبازي مردم شوروي درمبارزه با فاشيسم آشنا شده بودند مي پنداشتند كه عدالت را بايد در نظام كمونيستي جست وجو كرد ناگهان در نوامبر ۱۹۸۹ حفره اي در ديوار برلين باز شد و ديدند در آنسوي ديوار چه مي گذرد. دريافتند كه چه غلط مي پنداشتند. در آن زمان بيست و دو سال از قتل «چه گوارا» مي گذشت.
چه گوارا طي يك نبرد پارتيزاني با ارتش بوليوي (آمريكاي جنوبي) در جنگلها نزديك شهر«هيگراس» (Higueras) به قتل رسيد.
«ارنست چه گوارا» وزير سابق دولت فيدل كاسترو از دشمنان سرسخت سياست امپرياليستي آمريكا بود و به گفته بسياري آگاهان ارتش بوليوي با راهنماييهاي سازمان «سيا» او را به قتل رساند.
جسد چه گوارا را سوزاندند و خاكستر او را درنقطه اي كه كسي از آن آگاه نبود زير خاك پنهان كردند.
پزشك اين چهره انقلابي جهان در سال ۱۹۵۳ ديپلم پزشكي خود را در زادگاهش آرژانتين به دست آورد.
«چه» به علت مخالفت با نظامي كه «پرون» در آرژانتين مستقر كرده بود به «گواتمالا» تبعيد شد و از «ژاكوب آربنز» (ARBENZ) رئيس جمهوري آن كشور كه مايل بود مستقل از آمريكا حكومت كند حمايت كرد.
پس از كودتايي كه توسط «سيا» درگواتمالا صورت گرفت «چه» به مكزيك رفت. در آنجا با فيدل كاسترو دوست شد. اين دو انقلابي تصميم گرفتند يك گروه چريكي تشكيل بدهند و حكومت «باتيستا» ديكتاتور كوبا را كه سي سال دست نشانده آمريكا بود سرنگون كنند. آنها همراه گروهي از آزاديخواهان با قايقهاي فرسوده، خود را به منطقه «لاپراميشرا» رساندند. پس از مبارزه طولاني با ارتش ديكتاتور كوبا در سال ۱۹۵۹ انقلاب كوبا را به پيروزي رساندند.
دركوباي انقلابي مسؤوليتهاي مهمي به چه گوارا سپرده شد و بعد وزير صنايع گرديد.
در آفريقا و آسيا
به توصيه «چه گوارا» همه زمينهاي آمريكاييهاي ثروتمند به دهقانان بازپس داده شد.
«چه» سپس سفري به آفريقا و آسيا كرد و در سال ۱۹۶۵ نطق مشهور خود را در الجزاير ايراد كرد.
چه گوارا خود را از صحنه رسمي سياست جهاني كنار كشيد و همه زندگي خود را وقف مبارزه با سياست امپرياليستي آمريكا كرد. او معتقد بود بايد «ويتنامي، دو، سه و بسيار بيشتر به وجود آورد» كتابهاي چه گوارا در مورد جنگهاي پارتيزاني به اكثر زبانهاي خارجي ترجمه شده است.
«چه» به بوليوي رفت كه با جنگهاي چريكي نظام ديكتاتوري آن كشور را سرنگون كند و رهبري يك گروه چريكي را عهده دار گرديد.
سالها بعد افشاشد كه افسران بوليوي او را سربريدند تا خشم خود را از اين چهره انقلابي فرو ريزند.
بيماري «آسم»
چه گوارا از كودكي دچار بيماري آسم شد و خانواده او اجباراً چندين بار به نقاط ديگر آرژانتين كه خشك بود نقل مكان كردند. بيماري آسم نتوانست سد راه اين جوان انقلابي شود حتي در جنگلهاي انبوه كنگو.
زماني كه نوجواني را سپري مي كرد مادرش اميدي به زنده ماندن او نداشت ولي «چه» مي خواست زنده بماند و با جهل بجنگد او حتي در تيم راگبي مدرسه اش درخشيد. هنگامي كه وارد دانشكده پزشكي شد به دوستانش مي گفت:« براي خدمت به بشريت اين حرفه را انتخاب كردم»
«چه» به كشورهاي مختلف آمريكاي لاتين سفر كرد و در خاطراتش نوشت: «به هركجا مي روي فقر مردم شلاقي است بر وجدانت كه بيدار شو»
حمله به شوروي
چه گوارا در نوامبر ۱۹۶۴ از مسكو ديدن كرد و در سال ۱۹۶۵ نطق شديدي عليه نظام شوروي در الجزاير ايراد كرد كه بازتاب وسيعي در جهان پيدا كرد.
او نظام شوروي را غيرعادلانه و ديكتاتوري خواند كه براي يك طبقه خاص كه برگزيدگان حزب كمونيست هستند به كار گرفته شده است. اين نخستين بار بود كه چه گوارا آشكار ا نظام شوروي را مورد حمله سخت قرار مي داد.
چه گوارا كه در كنفرانس آفريقا و آسيا در الجزاير سخن مي گفت افزود: كشورهاي سوسياليستي در بسياري موارد شريك جرمهاي امپرياليست استثماركننده هستند.
چه گوارا گفت: كشورهاي سوسياليستي بايد به استثمار ساير كشورها پايان دهند. بايد به ملل ستمديده كمك كنند تا خود را از يوغ استعمار نجات دهند. سلاحها بايد مجاني در اختيار ستمديدگان قرار گيرد.
نطق چه گوارا در حضور نمايندگان شوروي و چين ايراد شد.
هنگامي كه «چه» به كوبا بازگشت فيدل كاسترو كه اجباراً همكاري نزديكي با شوروي داشت روش او را مورد انتقاد قرار داد (از روزنامه ليبراسيون پنجم اكتبر ۱۹۹۷)
«رژي دبره» همرزم چه گوارا
رژي دبره (REGES-DEBRAY) يكي از برجسته ترين متفكران و روشنفكران فرانسه است كه شهرت او از كوههاي آلپ و پيرنه و درياها و دشت ها عبور كرده و افكارش بازتاب گسترده اي در جهان پيدا كرده است.
«رژي دبره» يك انقلاب فكري در بين روشنفكران به وجود آورده است.
به هنگام جنگ «كوزوو» به آن ديار سفر كرد و گزارشهاي همه روزنامه نگاران غربي را درباره كشتار در آن سرزمين تكذيب كرد. او اعلام كرد كه روزنامه و راديو ـ تلويزيون هاي جهان در جنگ «كوزوو» از يك منبع تغذيه مي كردند و آن رسانه هاي آمريكا بود كه سياست خارجي آن كشور را دنبال مي كردند.
رژي دبره در گزارش مفصلي نوشت: ادعاي رسانه هاي جهان كه در زمان جنگ «كوزوو» از كشف گورهاي دسته جمعي يك هزار تا دو هزار نفر خبر مي دادند دروغ محض بود.
در اين گورها ده تا بيست نفر بيشتر نبودند و بعضي مردگان سالها قبل از دنيا رفته بودند.
«رژي دبره» نوشت «ئوچه كا» كه چريكهاي آلباني بودند سالها قبل توسط «سيا» به وجود آمدند كه آمريكا را بر بالكان مسلط كنند.
«رژي دبره» اخيراً كتابي نوشت در مورد امپراتوريهاي رسانه اي و يك جمله نوشت: شبكه تلويزيوني C.N.N حاكم اصلي جهان است. اين شبكه افكار عمومي جهان را مي سازد و بر فرهنگ و اقتصاد و جوامع بشري حكومت مي كند كه البته چراغ سبز آن «سيا» است.
رژي دبره هنگامي كه از نبردهاي پارتيزاني چه گوارا در بوليوي آگاه شد به او پيوست و در كنار او در جنگهاي بوليوي عليه نظام ديكتاتوري بوليوي پيكاركرد.
به هنگام قتل چه گوارا نظاميان او را گرفته و به سي سال زندان محكوم كردند.
دولت فرانسه زير فشار جامعه روشنفكران فرانسه از دولت بوليوي آزادي او را خواستار شد. چند سال بعد «رژي دبره» آزاد و چند سالي مشاور «فرانسوا ميتران» نخست وزير سوسياليست فرانسه شد.
روابط رژه دبره و چه گوارا بسيار صميمي بود و قتل او اثري عميق در روحيه او به جاي گذاشت.
 

نقاشی ازفرانسیسکو گویا 

                نگرانی دیدبان حقوق بشر از بازگشت پليس مذهبی به افغانستان                 

اين گروه مدافع حقوق بشر که مقر آن در نيويورک است، گفته است که با احيای اداره امر به معروف و نهی از منکر، زنان و دختران افغان بار ديگر در معرض خطر قرار خواهند گرفت حامد کرزی رييس جمهور افغانستان، هفته گذشته پيشنهاد روحانيون بنيادگرای اين کشور برای احيای پليس مذهبی امر به معروف و نهی از منکر در زمان طالبان، برداشت رهبران اين گروه از شريعت اسلامی را به مردم تحميل می کرد. نوع پوشش مردم، اندازه موی سر و ريش و حتی رفتار اجتماعی مردم، توسط اين پليس به شدت کنترل می شد. محمد شريف رباطی رييس نشرات وزارت حج و اوقاف گفته است پليس مذهبی که تحت اداره جديد افغانستان تشکيل خواهد شد، "شايد در اصول، با اداره امر به معروف و نهی از منکر دوره طالبان فرقی نداشته باشد".شورای علمای افغانستان که پيشنهاد دهنده تشکيل نهاد اجرايی امر به معروف و نهی از منکر است، تاکنون بيشتر برخورد با آزادی رسانه ها در پخش رقص و آواز زنان، کنترل پوشش زنان و دختران و ممنوعيت مصرف مشروباتالکلی تاکيد داشته است.اداره امر به معروف و نهی از منکر در سالهای آغاز دهه نود ميلادی و در زمان حکومت مجاهدين در افغانستان تاسيس شد.اين اداره، در زمان طالبان به وزارت ارتقا يافت.کار اين وزارت، برخورد با مظاهر خلاف شريعت اسلامی بود که بر اساس تعبير خاص طالبان از اين شريعت، بر مردم افغانستان تحميل می شد.تفسير سختگيرانه طالبان از شريعت اسلامی و عملکرد پليس مذهبی آنان، باعث فاصله گرفتن مردم از اين گروه شد.با فروپاشی حکومت طالبان، وزارت امر به معروف و نهی از منکر منحل شد و به جای آن، رياست ارشاداسلامی در وزارت حج و اوقاف تشکيل شد که هيچگاهی شدت عمل وزارت امر به معروف و نهی از منکرطالبان را در پيش نگرفت. وزارت حج و اوقاف و ادرات مربوط به آن در سراسر افغانستان، مشخصاً به امور مساجد و حجاج رسيدگی می کنند.پيشنهاد نهادی برای در پيش گرفتن وظايف امر به معروف و نهی از منکر، در سالهای اخير بارها توسط روحانيون محافظه کار افغانستان مطرح شده است، اما اين نخستين بار است که حامد کرزی رييس جمهور کشور، مذهبی 'امر به معروف و نهی از منکر' را پذيرفته و فضل الهادی شينواری سرپرست دادگاه عالی کشور را به همراه دو مقام ديگر، مامور تشکيل اين نهاد کرده است.ديده بان حقوق بشر می گويد زنان و دختران افغان با نا امنی فزاينده روبرو هستند و بسيار مهم است که دولت بجای محدود کردن بيشتر دسترسی آنان به خدمات همگانی، زمينه بهتری را برای آنان فراهم کند.عملکرد سرکوبگرانه گذشته'اين گروه از جامعه بين المللی خواست تعهد دراز مدت خود برای امنيت و بازسازی افغانستان را روشن کند و از بازگشت اين کشور به "عملکرد سرکوبگرانه گذشته" جلوگيری کند. به گفته مقامات در وزارت حج و اوقاف افغانستان، فضل الهادی شينواری سرپرست دادگاه عالی، نعمت الله شهرانی وزير حج و اوقاف و محمد قاسم دوستی نامزد عضويت در شورای عالی قضايی کشور، ماموريت يافته اند تا نهاد اجرايی امر به معروف و نهی از منکر را تشکيل دهندنام نهاد "امر به معرف و نهی از منکر" در ذهن بسياری از مردم افغانستان، سالهای حاکميت سختگيرانه طالبان و تفسير تند آنها از شريعت اسلامی را زنده می کند.پليس مذهبی امر به معروف و نهی از منکر در زمان طالبان، برداشت رهبران اين گروه از شريعت اسلامی را به مردم تحميل می کرد. نوع پوشش مردم، اندازه موی سر و ريش و حتی رفتار اجتماعی مردم، توسط اين پليس به شدت کنترل می شد٠محمد شريف رباطی رييس نشرات وزارت حج و اوقاف گفته است پليس مذهبی که تحت اداره جديد افغانستان تشکيل خواهد شد، "شايد در اصول، با اداره امر به معروف و نهی از منکر دوره طالبان فرقی نداشته باشد".شورای علمای افغانستان که پيشنهاد دهنده تشکيل نهاد اجرايی امر به معروف و نهی از منکر است، تاکنون بيشتر بر برخورد با آزادی رسانه ها در پخش رقص و آواز زنان، کنترل پوشش زنان و دختران و ممنوعيت مصرف مشروبات الکلی تاکيد داشته است. اداره امر به معروف و نهی از منکر در سالهای آغاز دهه نود ميلادی و در زمان حکومت مجاهدين در افغانستان تاسيس شد.اين اداره، در زمان طالبان به وزارت ارتقا يابد کار اين وزارت، برخورد با مظاهر خلاف شريعت اسلامی بود که بر اساس تعبير خاص طالبان از اين شريعت، بر مردم افغانستان تحميل می شد.  تفسير سختگيرانه طالبان از شريعت اسلامی و عملکرد پليس مذهبی آنان، باعث فاصله گرفتن مردم از اين گروه شدبا فروپاشی حکومت طالبان، وزارت امر به معروف و نهی از منکر منحل شد و به جای آن، رياست ارشاد اسلامی در وزارت حج و اوقاف تشکيل شد که هيچگاهی شدت عمل وزارت امر به معروف و نهی از منکر طالبان را در پيش نگرفت.وزارت حج و اوقاف و ادرات مربوط به آن در سراسر افغانستان، مشخصاً به امور مساجد و حجاج رسيدگی می کنندپيشنهاد نهادی برای در پيش گرفتن وظايف امر به معروف و نهی از منکر، در سالهای اخير بارها توسط روحانيون محافظه کار افغانستان مطرح شده است، اما اين نخستين بار است که حامد کرزی رييس جمهور کشور، تصميم جدی به تشکيل چنين نهادی گرفته است.